در 110 بيمار (107 زن و 3 مرد) با ميانگين سنی 2/33 سال (17 تا 60 سال) که تنگی دريچه ميترال داشتند، بالون ميترال والولوپلاستی از طريق وريد فمورال با استفاده از بالون اينو (INOUE) انجام شد. در اين بيماران قبل و بعد از انجام عمل، اکوکارديوگرافی بعمل آمد و سپس با درنظر گرفتن پارامترهای مختلف بالينی، هموديناميک، اکوکارديوگرافی و تکنيکی ابزاری، نقش و تاثير هرکدام از عوامل فوق بر روی ميزان موفقيت عمل و افزايش سطح دريچه و پيدايش نارسايی دريچه ميترال بررسی گرديد. در کليه بيماران انجام والولوپلاستی موفقيت آميز بود. در 9 بيمار از 110 بيمار، نارسايی متوسط تا شديد دريچه ميترال پيدا شد، ولی تنها يک بيمار احتياج به تعويض دريچه پيدا کرد. هيچکدام از بيماران فوت ننمودند و عارضه مهم ديگری پيدا نشد. در مجموع در بيمارانی که سن پايين تر، طول مدت بيماری کمتر، کلاس نارسايی قلبی بالاتر، EF SLOPE بيشتر، EPSS کمتر، دامنه حرکت دريچه کمتر و ميزان محدوديت حرکت لت خلفی بيشتر داشتند و فاقد سابقه عمل جراحی کوميشوروتومی بودند، ميزان افزايش سطح دريچه بيشتر بوده است. بيمارانی که ريتم فيبريلاسيون دهليزی، سن بالاتر، طول مدت بيماری بيشتر، عود حملات تب روماتيسمی فراوان تر، کلاس نارسايی قلبی بالاتر، EF SLOPE کمتر، دامنه حرکت دريچه کمتر، دهليز چپ بزرگتر، محدوديت حرکت لت قدامی و خلفی بيشتر و کلسيفيکاسيون لت خلفی و گرفتاری عناصر زير دريچه ای بيشتری داشته اند، ميزان پيدايش نارسايی ميترال بيشتر بوده است.