در طول دو دهه اخير ميزان تشخيص بيماری سلياک يا انتروپاتی حساس به گلوتن در اغلب کشورهای غربی و همينطور در کشور ما سير صعودی قابل توجهی داشته است. پيش از اين دوره اغلب پزشکان تصور می‌کردند که بيماری سلياک در کشور ما بسيار نادر است و اين بيماری را در تشخيص افتراقی بيمارانی که علايمی از سوء جذب داشتند قرار نمی‌دادند. با ظهور طيف جديدی از تستهای سرولوژيک که برای بررسيهای تشخيصی اوليه بيماری سلياک استفاده می‌شوند امکان تشخيص اين بيماری بهتر شد. مطالعات فراوانی با استفاده از اين تست‌ها جهت بررسی شيوع بيماری سلياک در اغلب کشورهای اروپايی، آمريکای شمالی و جنوبی، هند و خاورميانه انجام شد، نتايج آنها حاکی از اين بود که شيوع سلياک در اغلب اين مناطق بالا است. اين يافته بر خلاف تصورات قبلی است که بيماری سلياک را مخصوص کشورهای اروپايی، خصوصاً اسکانديناوی، می‌پنداشتند. در کشور ما نيز اولين مطالعات غربالگری توسط مرکز تحقيقات گوارش و کبد دانشگاه علوم پزشکی تهران انجام شد و معلوم شد که شيوع اين بيماری در ايران نيز بالا می‌باشد. نکته قابل توجه در مورد نتايج اين مطالعات تظاهرات اين بيماری است که محدود به دستگاه گوارش نمی‌شود و شامل يک طيف وسيع از بی‌علامتی يا علايم خفيف گوارشی يا عصبی تا سوء تغذيه شديد می‌باشد. در اين نوشتار سعی کرده‌ايم که با معرفی کارهای علمی که در زمينه بيماری سلياک در ايران شده اهميت توجه پزشکان و متخصصين محترم را به در نظر گرفتن اين بيماری در تشخيصهای افتراقی علايم مرتبط با اين بيماری خاطرنشان کرده و از طرف ديگر توجه مسئولين محترم سلامت را جهت فراهم آوردن تسهيلات لازم برای دسترسی اين بيماران به رژيم غذايی فاقد گلوتن جلب نماييم.