از فروردين ماه 1370 تا آخر شهريور ماه 1372 در بخش پيوند مغز استخوان بيمارستان دکتر شريعتی، 18 نفر بيمار مبتلا به تالاسمی ماژور بستری شدند و از بين دهنده های HLA identical که 17 نفر آنها از ميان خواهر و برادر و يک نفر از والدين (پدر) بيمار انتخاب شده بودند، بعد از درمان با دوز بالای بوسولفان و سيکلوفسفاميد، پيوند مغز استخوان بر روی آنها انجام شد. يازده نفر از دهنده ها، تالاسمی مينور داشتند، هفت نفر از بيماران پسر و بقيه دختر بودند و متوسط سن بيماران نيز پنج سال و يازده ماه بود. بيماران براساس فيبروز پورتال و هپاتومگالی و فريتين بالا به سه گروه تقسيم شدند: گروه اول شامل بيمارانی می شد که هيچکدام از اين معيارها را نداشتند. گروه دوم دو تا از اين معيارها را دارا بودند؛ گروه سوم تمام اين معيارها را داشتند. 60% از بيماران ما در گروه اول و 40% در گروه دوم قرار داشتند. تمام بيماران بعد از پيوند، علائم GVHD را بصورت اسهال، خارش و اريتم پوست بويژه در کف دستها و پاها نشان دادند و در دو نفر نيز علائم پوستی و گوارشی شديد و علائم کبدی بصورت افزايش بيلی روبين و آنزيمهای کبدی ظاهر شد. بيماران با درمانهای مناسب کنترل شدند، تنها يکی از آنها بعلت عوارض GVHD شديد دستگاه گوارش با تابلوی سوراخ شدن (perforation) روده کوچک و خونريزی داخلی در روز 70+ فوت شد. يک نفر نيز بعد از سپری شدن 9 ماه بعلت رد (reject) پيوند فوت نمود و يکی از بيماران نيز هم اکنون حالت کيمريسم دارد و هنوز بعد از گذشت يکسال وابسته به تزريق خون است. ميزان زنده ماندن (survival) بيماران ظرف دو سال و نيم در بخش پيوند مغز استخوان 88% بود که با ميزان survival بخشهای اروپايی و آمريکايی که برای گروه اول 94% و گروه دوم 84% می باشد برابری می نمايد. ايران بعد از ايتاليا از نظر تعداد بيماران تالاسمی پيوند شده، دومين مقام را در دنيا دارا می باشد.