1384/3/11، جلد ۶۳، شماره ۳، صفحات ۱۷۲-۱۷۹

عنوان فارسی اثر متفورمين در کنترل قند خون بيماران ديابتی نوع دوم تحت درمان با انسولين
چکیده فارسی مقاله

مقدمه: بيماران ديابتی نوع دوم اغلب چاق هستند و نياز به مقادير زياد انسولين برای رسيدن به قند خون نرمال دارند. درمان با انسولين اغلب سبب افزايش وزن شده که خود موجب افزايش نياز به انسولين می‌شود. در اين تحقيق بررسی اثرات متفورين در ترکيب با انسولين در بيماران ديابتی نوع دوم تحت درمان با انسولين مورد بررسی قرار ميگيرد.
مواد و روش‌ها: 39 بيمار ديابتی مراجعه کننده به درمانگاه ديابت بيمارستان امام خمينی در يک مطالعه کارآزمايی بالينی بطور تصادفی در 2 گروه دريافت کننده متفورين به همراه انسولين يا دريافت کننده انسولين به تنهايی قرار گرفتند و بعد از 6 ماه پيگيری مقدار انسولين دريافتی، TG,.LDL کلسترول تام و وزن آنها در 2 گروه با يکديگر مقايسه شد.
يافته‌ها: سطح 56/1 درصد (95% C1 تا 77% تا 34/2 درصد) در گروه متفورين پايين آمد که نشان دهنده يک تغيير مشخص (008/0=p) نسبت به افزايش 03/0 درصدی در گروه انسولين تنها بود. متوسط نهايی در گروه متفورين 96/7% و در گروه انسولين تنها 32/10 درصد (17% تفاوت) بود. در بيمارانی که مفتورين دريافت نکردند، دوز انسولين 37/9 واحد افزايش (95% C1 6 تا 12 واحد) يافت که 37% بيش از دوز مورد نياز برای بيماران دريافت کننده متفورين بود (0005/0 P<). در گروه متفورين دوز انسولين 6/6 واحد (95%‌ CL 24/1 تا 96/11 واحد)‌ کاهش پيدا کرد. بيمارانی که انسولين تنها دريافت می‌کردند 08/3 کيلوگرم (95% CL 56/1 تا 58/4 kg) افزايش وزن پيدا کردند که تفاوت معنی‌دار نشد. اختلاف تغييرات کلسترول تام، LDL و تری‌گليسيريد بين دو گروه معنی‌دار نشد.
نتيجه‌گيری و توصيه‌ها: اضافه کردن متفورين به انسولين باعث 8/17 درصد کاهش نسبت به گروه انسولين تنها شد اين تغيير با 37% انسولين کمتر بدست آمد. بنابراين متفوری يک داروی کمکی مؤثر بيماران ديابتی نوع دوم تحت درمان با انسولين می‌باشد.

کلیدواژه‌های فارسی مقاله

عنوان انگلیسی Effects Of Metformin In Insulin – Treated Type 2 Diabetes Mellitus Patients
چکیده انگلیسی مقاله

Background: Patients with type 2 diabetes are often obese and require large dose of insulin to achieve glycemic control. Insulin therapy often cause weight gain and results in increasing insulin requirements. This study was conducted to evaluate the efficacy of metformin in combination with insulin in patients with type 2 diabetes poorly controlled with insulin therapy alone.

Materials and Methods: In a randomized clinical trial in outpatient diabetes clinic at university medical center, 39 patients with poorly controlled type 2 diabetes who were receiving insulin therapy were randomly assigned to receive metformin in combination with inslin or insulin alone for six months.

Results: Hemoglobin A1C levels decreased by 1.56 percentage (95% cl, 0.77 to 2.34 percentage point) in metformin group, a significantly greater change (P=0.008) than the increase of 0.03 percentage points in the insulin alone group. Average final hemoglobin A1C levels were 7.96% in the metformin group and 10.32% in the insulin alone group (difference 17%). For patients who did not received metformin, the insulin dose increased 9.37 units (95% cl 6 to 12 units) or 37% more than did the dose for patients who received metformin. (P<0.0005): for these patients, the insulin dose decreased 6.6 units (95% cl-1.24 to –11.96) Patients in insulin alone group gained an average of 3.08 kg of body weight (95% cl 1.56 to 4.58 kg) patient in the metformin group gained an average of 1.8 kg (95% cl 0.21 to 3.36 kg) Difference (1.9%) was not meaningful. Change of total cholesterol, low density lipoprotein cholestrol and triglyceride levels was not significant.

Conclusion: The addition of metformin to insulin therapy resulted in hemoglobin A1C concentrations that were 17.8% lower than those achieved by insulin therapy alone. This improvement occurred with use of 37% less insulin. Metformin is an effective adjunct to insulin therapy in patients with type 2 diabetes.

کلیدواژه‌های انگلیسی مقاله insulin therapy

نویسندگان مقاله 26181---26182---

نشانی اینترنتی http://tumj.tums.ac.ir/browse.php?a_code=A-10-25-1022&slc_lang=fa&sid=fa
فایل مقاله فایلی برای مقاله ذخیره نشده است
کد مقاله (doi)
زبان مقاله منتشر شده fa
موضوعات مقاله منتشر شده General
نوع مقاله منتشر شده
برگشت به: صفحه اول پایگاه   |   نسخه مرتبط   |   نشریه مرتبط   |   فهرست نشریات