تظاهرات کلينيکی سندرم آنتی فسفوليپيد در سيستم عصبی مرکزی شامل حوادث ترومبوتيک شريانی و تعدادی از سندرمهای نورولوژيک غير ترومبوتيک میباشد. آنتیبادیهای آنتی فسفوليپيد يکی از ريسک فاکتورهای مهم در حوادث عروقی مغز میباشند. بهدليل اهميت حوادث عروقی مغز در بيماران زير 50 سال، به ارزيابی ارتباط بين آنتیبادیهای آنتی فسفوليپيد و حوادث عروقی مغز پرداختيم.
روش بررسی: اين مطالعه مورد- شاهد در بيمارستان شهيد صدوقی يزد، از آذر سال 81 تا اسفند سال 83 در بيماران زير 50 سال که حوادث عروقی مغز( سکته مغزی يا حمله ايسکمی گذرا) داشتند، انجام شد. در گروه مورد 61 بيمار با حوادث عروقی مغز و در گروه شاهد 68 نفر که سکته مغزی نداشتند و از نظر سن و جنس با گروه مورد تطابق داشتند، در نظر گرفته شدند. در هر دو گروه لوپوس آنتیکواگولانت (aPTT) و آنتیبادیهای آنتیفسفوليپيد (IgG,IgM) ارزيابی شد.
يافتهها: متوسط IgM در گروه مورد 492/6 و در گروه شاهد 846/1 بود. تفاوت بين متوسط IgM در دو گروه معنیدار بود (000/0=p). IgM در 12 بيمار (20%) مبتلا به حوادث عروقی مغز بالاتر از حد نرمال (MPL10IgM>) بود و از بين آنها يک نفر IgM با تيتر خيلی بالا (MPL40IgM>) داشت. متوسط IgG در گروه مورد GPL 50/50 و در گروه شاهد GPL 51/3 بود. تفاوت بين متوسط IgG در دو گروه معنیدار بود (012/0p=). IgG در 13 بيمار (21%) مبتلا به حوادث عروقی مغز بالاتر از حد نرمال (10IgG>) بود. تفاوت بين aPTT بين دو گروه معنیدار نبود (311/0p=).
نتيجهگيری: در اين مطالعه ارتباط مثبت بين آنتیبادیهای آنتی فسفوليپيد و حوادث عروقی مغز در بيماران زير 50 سال نشان داده شد. |