هدف از اين تحقيق، بررسی اثر برقراری فيدبک شنوائی در بهبود فرآيند توليد گفتار کودکان ناشنوائی است که از پروتز کاشت حلزون استفاده می کنند. برای اين منظور، ويژگی های استاتيک واکه های اصلی زبان فارسی، شامل فرکانس گام، فرکانس فرمنت ها، دوام زمانی نسبی واکه ها و انرژی نسبی آنها از قسمت های ميانی و پايدار اين واکه ها در گفتار چهار کودک ناشنوای کاشت حلزون استخراج شده و در يک مطالعه دراز مدت پروتز-روشن و پروتز-خاموش مورد بررسی قرار گرفتند. اين کودکان که در محدوده سنی هفت تا سيزده سال بوده وهيچگونه سابقه شنوائی نداشته اند، در کلينيک کاشت حلزون بيمارستان اميراعلم تهران تحت عمل جراحی قرار گرفته اند. آنها پنج جمله معنادار فارسی را در فواصل زمانی سه ماه، شش ماه و نه ماه بعد از عمل جراحی، يکبار در وضعيت پروتز-روشن و يکبار نيز پس از 30 دقيقه که از خاموش بودن پروتزشان، به منظور اطمينان از قطع کامل فيدبک شنوايی می گذرد در وضعيت پروتز-خاموش ادا کردند. نتايج بدست آمده نشان می دهند که به طور متوسط، انحراف ويژگی های استاتيک واکه ها در حالت پروتز-روشن نسبت به حالت پروتز-خاموش با گذشت 9 ماه از عمل جراحی به ميزان 65 درصد نسبت به 3 ماه پس از عمل کاهش يافته است (ميانگين روی همه واکه های مورد مطالعه و همه بيماران). بدين ترتيب می توان نتيجه گرفت که با گذشت زمان کافی، الگوهای موتوری گفتار اين بيماران برای توليد ويژگيهای استاتيک واکه ها آموزش ديده و تثبيت می گردند به نحوی که تاثير قطع مجدد فيدبک شنوائی از طريق خاموش کردن پروتز کاشت حلزون در تخريب دوباره اين الگوها به تدريج کاهش خواهد يافت.