مطالعه ای طولی با هدف تعيين ميزان فراوانی بی اختياری استرسی ادرار S.I) stress incontinence) بدنبال زايمان و عوامل مرتبط با آن در خانمهای پريمی پار بستری شده جهت زايمان در بيمارستان آرش در سال 1379 انجام شد. از خانمها، 400 نفر فرد واجد شرايط به طريقه نمونه گيری غير تصادفی (آسان) از جمعيت در دسترس وارد مطالعه شدند. خانمهايی که روز سوم پس از زايمان از بی اختياری استرسی ادرار شکايت داشتند مورد معاينه و تستهای تشخيصی لازم قرار گرفته و در صورت اثبات بی اختياری استرسی ادرار، در هفته ششم، ماه سوم و يکسال پس از زايمان مجددا از نظر S.I بررسی می شدند. ميانگين سن افراد تحت بررسی 4.6±23.5 سال و ميانگين سن حاملگی آنها 2.1±37.9 هفته بود. 83/7 درصد بطريقه واژينال و 16/3 درصد از طريق سزارين زايمان کردند. روز سوم پس از زايمان 50 خانم (12/5 درصد) دچار S.I بودند که 28 نفر آنها سابقه S.I را در دوران حاملگی داشتند (گروه A) و 22 نفر (5/5 درصد) پس از زايمان دچار اين مشکل شده بودند (گروه B). مجموعا پس از يکسال تنها 6 نفر (1/5 درصد) دچار S.I بودند. تمامی موارد S.I حاصل زايمان واژينال بودند. در 65 خانمی که سزارين شدند موردی از S.I مشاهده نشد. اين اختلاف از نظر آماری معنی دار بود (P=0.019). مقايسه سه گروه A ،B ،C (دويست و هشتاد و پنج نفری که پس از زايمان واژينال S.I نداشتند) نشان داد که گروه B دارای ميانگين سنی بالاتر (P=0.0001) و ميانگين سنی حاملگی بيشتر (P=0.0009) نسبت به دو گروه ديگر بود.