استفراغ پس از عمل يک عارضه شايع است که تمامی متخصصان بيهوشی با عوارض و مشکلات ناشی از آن آشنا می باشند لذا تحقيقات دامنه داری در جهت شناخت بيشتر عوامل موثر بر ميزان بروز تهوع و استفراغ پس از عمل و روشهای جلوگيری و درمان آن صورت گرفته است که البته کافی نيست و نياز به ادامه اين تحقيقات با پيشرفت سريع روشهای نوين بيهوشی و ابداع و توليد داروهای جديدتر محسوس می باشد. در اين مطالعه که کوهورت و آينده نگر می باشد 400 کودک 3 تا 12 ساله که جهت اعمال جراحی عمومی (غير از چشم، گوش، توراکس و قسمت فوقانی شکم) و اعمال ارتوپدی به اتاقهای عمل بيمارستان حضرت امام (ره) و مرکز طبی کودکان آورده شده بودند مورد بررسی قرار گرفتند. از اين ميان 200 نفر از کودکان دارای والدين سيگاری بوده و طبق تعريف در گروه پاسيو اسموکر قرار گرفتند و 200 نفر ديگر غيرسيگاری بودند. حتی الامکان سعی شد بيماران در دو گروه از لحاظ جنس، سن، نوع عمل (ارتوپدی، جراحی عمومی) يکسان سازی شوند و در نهايت اطلاعات مربوط به هر فرد در پرسشنامه ای که به همين منظور آماده شده بود جمع آوری گرديد. تجزيه و تحليل داده ها نشان داد ميزان بروز استفراغ پس از عمل در جمعيت مورد مطالعه 19/5 درصد بود که تفاوت محسوس بين دو گروه از اين لحاظ ديده نشد. همچنين نتايج بررسی نشان داد بيمارانی که طول مدت عمل آنها بيش از 2 ساعت بود با ميزان بالاتری از استفراغ پس از عمل مواجه گرديدند. همينطور در گروه بيماران پاسيو اسموکر افرادی که تحت تهويه کنتروله قرار گرفتند بيشتر دچار استفراغ پس از عمل شدند. غير از اين موارد بيماران چه از لحاظ جنس، نوع عمل و ... تفاوت بارزی از لحاظ استفراغ پس از عمل با يکديگر نداشتند. بطور خلاصه، در صورتيکه طول عمل بيش از 2 ساعت باشد و يا در حين عمل بيمار نياز به تهويه مکانيکی داشته باشد، تهوع و استفراغ بعد از عمل در کودکان پاسيو اسموکر بيش از کودکانی که والدين غيرسيگاری دارند مشاهده می شود.