|
|
1380/6/10، جلد ۵۹، شماره ۵، صفحات ۷۷-۸۲
|
|
|
| عنوان فارسی |
بررسی کارآيی دو شيوه پرتودرمانی در تسکين و سورويوال کانسر مری در بيماران مراجعه کننده به درمانگاه پرتودرمانی انستيتو کانسر بيمارستان امام خمينی (ره) تهران در فاصله سال های ۷۸-۱۳۶۸ |
|
| چکیده فارسی مقاله |
کانسر مری يکی از بدخيمی های شايع در کشور ما می باشد و بيماران غالبا در مراحل پيشرفته و غيرقابل عمل جراحی کوراتيو و يا با کانسر مری گردنی که انجام عمل جراحی با عوارض بسياری همراه است مراجعه می نمايند. در چنين شرايطی بسياری از آنها با تحمل شيمی درمانی و راديوتراپی همزمان را ندارند و يا حاضر به انجام شيمی درمانی نيستند، لذا راديوتراپی به عنوان شيوه منفرد در تسکين بسياری از بيماران مبتلا به کانسر مری به کار می رود. يکی از شيوه های راديوتراپی جهت تسکين بيماران بکارگيری 5000 سانتی گری در 20 جلسه (روش طولانی مدت) می باشد، ليکن با توجه به حجم بالای بيماران و محدوديت ظرفيت دستگاهها و نيز اشاره مراجع به درمان 4000 سانتی گری در 13 جلسه (روش کوتاه مدت) بر آن شديم تا اين دو شيوه را با يکديگر مقايسه کنيم. در اين مطالعه گذشته نگر تحليلی پرونده تعداد 283 بيمار مبتلا به کانسر مری پيشرفته مراجعه کننده به درمانگاه راديوتراپی انستيتو کانسر بيمارستان امام خمينی (ره) تهران در فاصله سالهای 1378-1368 که به عنوان تنها مداليته درمانی تحت راديوتراپی قرار گرفته بودند مورد بررسی و ارزيابی قرار گرفت. محدوده سنی بيماران مورد مطالعه 97-27 سال و متوسط سن آنها 58/3سال بود. اکثر بيماران مرد با فراوانی 53/7 درصد بودند. همچنين طول متوسط ضايعه در بيماران 8/5 سانتی متر، شايعترين محل ضايعه يک سوم ميانی مری با 48/1 درصد و شايعترين پاتولوژی کارسينوم سلول سنگ فرشی با 99/6 درصد بود. 53/7 درصد بيماران عادت به نوشيدن چای داغ داشتند. از ميان متغيرهای فوق طول ضايعه با ميزان بقای کلی ارتباط قابل ملاحظه ای داشت (P=0.04). از تعداد 283 بيمار فوق، 38 بيمار به علت عدم پيگيری مناسب از مطالعه تحليلی خارج شدند. تعداد 137 بيمار به روش 5000 سانتی گری در 20 جلسه (طولانی مدت) و 108 بيمار به روش 4000 سانتی گری در 13 جلسه (کوتاه مدت) درمان شده بودند. ميزان بقای بدون ديسفاژی و ميزان بقای کلی بيماران در اين دو روش درمانی با استفاده از روش کاپلان-مير و آزمون رتبه (Log-Rank) از لحاظ آماری اختلاف معنی داری نداشتند. همچنين دوز کلی دريافتی نخاع در روش کوتاه مدت کمتر از دوز دريافتی نخاع در روش طولانی مدت می باشد. به عنوان نتيجه گيری، با توجه به طول مدت کوتاهتر درمان در روش کوتاه مدت و نيز عوارض کمتر نخاع، اين روش تا حد بيشتری پاسخگوی بيماران خواهد بود. |
|
| کلیدواژههای فارسی مقاله |
|
|
| عنوان انگلیسی |
The comparison between two different methods of radiotherapy in palliation and survival of patients with esophageal cancer |
|
| چکیده انگلیسی مقاله |
Esophageal cancer is one of the most common malignancies in our country. Patients often seek medical advice in advanced and inoperable stages or with cervical esophageal cancer, in which operation is accompanied by sever morbidity. In this conditions many of them cannot tolerate chemo-radiation, or refuse it. Therefore radiotherapy is applied as a single modality in palliation of many patients with esophageal cancer. One of the palliative radio therapeutic methods is application of 5000 CGY in 20 fractions (Long Course); but considering the great number of our patients and limited capacity of radiotherapy centers, as well as emphasis of literature on palliation with 4000 CGY in 13 fractions (short course), we decided to compare these two methods (which are both used in our departments). In this retrospective analytic study, the files of 283 patients with esophageal cancer referred to cancer institute of Imam Khomeini Hospital from 1989-1999 were studied. Patients were between 27-97 years old (mean age=58.3) and most of them were male (53.7 percent). The mean length of lesion was 8.5 cm. The most common site of lesion was middle third at esophagus (48.1 percent) and the most common pathology was squamous cell carcinoma (99.6 percent). Fifty-four percent of patients were hot tea drinkers habitually. From the mentioned variables, only length of lesion had significant relationship with overall survival (P=0.04). Thirty-eight of 283 patients were excluded from analytic study because of incomplete follow-up. The number of patients had been treated by long course (5000 CGY in 20 fractions) was 137 and the remainder (108 patients) by short course (4000 CGY in 13 fractions). No significant difference was seen statistically between these two groups in overall and dysphagia-free survival (Kaplan-Meyer test). Also total dosage of spinal cord is lower in the short course. Thus regarding to less required time in short course and comparable palliation and survival between two methods, the short course policy is more preferable in esophageal cancer patients. |
|
| کلیدواژههای انگلیسی مقاله |
Dysphagia |
|
| نویسندگان مقاله |
26387---26388---26389--- |
|
| نشانی اینترنتی |
http://tumj.tums.ac.ir/browse.php?a_code=A-10-25-1299&slc_lang=fa&sid=fa |
| فایل مقاله |
فایلی برای مقاله ذخیره نشده است |
| کد مقاله (doi) |
|
| زبان مقاله منتشر شده |
fa |
| موضوعات مقاله منتشر شده |
General |
| نوع مقاله منتشر شده |
|
|
|
|
برگشت به:
صفحه اول پایگاه |
نسخه مرتبط |
نشریه مرتبط |
فهرست نشریات
|
