در سالهای اخير از آلفا انترفرون برای درمان موارد هپاتيت مزمن B و C استفاده شده و نتايج موفقيت آميزی بدست آمده است. بيمارانی برای درمان با اين دارو انتخاب می شوند که دچار نارسايی کبدی نبوده و در بيوپسی کبد، ضايعه هيستولوژيک بصورت هپاتيت مزمن داشته باشند و از طرفی آزمايشهای کبدی اين بيماران نيز حاکی از افزايش ترانس آمينازها برای مدتی بيش از شش ماه بوده باشد. البته در بيماران دچار هپاتيت مزمن B لازم است که افراد انتخاب شده جهت درمان با علايم تکثير ويروس نظير آنتی ژن e مثبت و يا HBV DNA را دارا باشند. معمولا در کشورهای غربی نتايج موفقيت آميز درمانی در مورد هپاتيت مزمن B در حدود 40 درصد و در مورد هپاتيت مزمن C حدود 50% گزارش شده و در کنترل بعدی اين بيماران، گاهی عود مجدد نيز مشاهده شده است. (البته منظور از موفقيت درمان، طبيعی شدن يا نزديک به طبيعی شدن ترانس آمينازهای سرم و از بين رفتن علايم تکثير ويروس می باشد). بايد گفت که بطور کلی پاسخ به درمان با انترفرون در کشورهای آسيايی و خاور دور همانند ممالک غربی نمی باشد و شايد اين مسئله در اين کشورها بعلت دير مراجعه کردن بيماران يا مبتلا شدن به ويروس از زمان کودکی يا وجود آنتی بادی برعليه انترفرون، و يا احتمالا وجود فرمهای موتان در رده های ويروسی باشد. تحقيقات ما بر روی 16 بيمار دارای هپاتيت مزمن (که 10 بيمار دچار هپاتيت مزمن B و 6 بيمار مبتلا به هپاتيت مزمن C بوده اند) مويد اين مساله می باشد.