| زمينه و هدف: برای سالهای متمادي اسپلنکتومی درمان استاندارد لوسمی سلول مويی محسوب میشد اما امروزه روشهاي درمانی موثرتر مانند آنالوگهای پورين جايگزين اسپلنکتومی شدهاند. هدف از انجام اين مطالعه مقايسه دو روش درمانی تزريق کلادريبين و اسپلنکتومی با يکديگر و بررسي ويژگیهای بالينی و آزمايشگاهی بيماران ايرانی مبتلا در زمان تشخيص بود. روش بررسی: 50 بيمار با تشخيص لوسمی سلول مويی وارد مطالعه حاضر شدند. سن متوسط بيماران 50 سال (30 تا 71 سال) و نسبت مرد به زن سه به يک بود. پس از تشخيص، بيماران با دو روش تحت درمان قرار گرفتند.20 نفر(40%) از بيماران فقط طحالبرداری شدند. 12 نفر (24%) با کلادريبين تحت درمان قرار گرفتند. 18 نفر (36%) باقيمانده بيماران نيز تحت درمان توام طحالبرداري و کلادريبين قرارگرفتند. يافتهها: 49 نفر (98%) از بيماران مبتلا اسپلنومگالی و متعاقب آن 40 نفر (80%) دچار ضعف و خستگی زودرس بودند. شايعترين يافته آزمايشگاهی لوکوپنی (48 نفر، 96%) و پس از آن کمخونی (40 نفر، 80%) بود. پاسخ کامل به کلادريبين در 26 بيمار (6/86%) و پس از طحالبرداري در21 بيمار (56%) مشاهده گرديد. در طول 50 ماه پیگيری 11 نفر (38/28%) از بيماران طحالبرداري شده و سه نفر (10%) از بيمارانی که کلادريبين دريافت کردند دچار عود بيماری شدند. نتيجهگيری: داروی کلادريبين پس از يک دوره تزريق هفت روزه پاسخ کامل با ماندگاری طولانی و ميزان عود پائين در اکثر بيماران ايجاد میکند. اين دارو بايد به عنوان داروی خط اول در تمام بيماران مبتلا به لوسمی سلول مويی مورد استفاده قرار گيرد. |