مقدمه: اتواسکلروزيس شايعترين علت کاهش شنوايی هدايتی در افراد 50-15 ساله در حضور يک پرده تمپان سالم است. اين بيماری يک بيماری استخوانی است که محدود به کپسول اوتيک بوده و می تواند علاوه بر کاهش شنوايی هدايتی باعث کاهش شنوايی حسی-عصبی و يا مختلط (Mixed hearing loss) نيز بشود. مهمترين روش درمان اين بيماری جراحی است. هدف از اين مطالعه، بررسی نتايج شنوايی پس از عمل استاپدوتومی در بيماران مبتلا به اتواسکلروزيس می باشد.    

مواد و روش ها: اين بررسی بصورت مشاهده ای مقطعی روی کليه بيمارانی که با تشخيص فوق طی سال های 81-1376 تحت عمل جراحی استاپدوتومی قرار گرفته بودند صورت گرفت. در طی اين مطالعه 114 بيماری که تحت عمل استاپدوتومی بدليل اتواسکلروزيس قرار گرفته بودند بررسی شده و نتايج شنوايی حاصل از عمل آنها با وضعيت قبل از عمل مقايسه گرديد. کليه بيماران مبتلا به اتواسکلروزيس دوطرفه بودند که يکی از گوش های چپ يا راست آنها عمل شده بود. اديومتری و بررسی SDS و SRT در کليه بيماران در 4 فرکانس 500، 1000، 2000، 3000 انجام شده و مقايسه شد. متوسط Follow up بعد از عمل بيماران 28.14 ماه بود.        

يافته ها: متوسط کاهش شنوايی هدايتی (CHL) در Air-bone gap اوديوگرام در بيماران 41.82 دسی بل بود که بعد از عمل به حد 14.23 دسی بل رسيده و در حد 27.59 دسی بل بهبودی داشت. آستانه شنوايی هدايت هوايی از 63.78 دسی بل قبل از عمل به 28.75 دسی بل بعد از عمل رسيده و در حد 35.12 دسی بل بهبودی داشت. ميزان SRT قبل از عمل در حد 54.47 دسی بل بود که به حد 22.55 دسی بل بعد از عمل رسيده و به ميزان 31.92 دسی بل بهبودی داشت. هيچ موردی از سرگيجه مداوم بعد از عمل ديده نشد و از 78 بيمار مبتلا به وزوز گوش (Tinnitus) قبل از عمل، 56 بيمار بعد از جراحی بهبودی کامل يافتند.                 

نتيجه گيری و توصيه ها: انجام عمل جراحی استاپدوتومی در بيماران مبتلا به اتواسکلروزيس باعث بهبود وضعيت شنوايی بيماران در حد قابل قبول شده و ميزان عوارض عمل جراحی اندک می باشد.