کانسر تخمدان دومين کانسر شايع دستگاه تناسلی زنان است و اولين رتبه را از لحاظ مرگ و مير دارد. اين بيماری، شايع ترين فرم تومورهای بدخيم تخمدانی از نوع اپيتليال می باشد (95-85 درصد). به منظور تعيين عوامل خطر کانسر اپيتليال تخمدان، مطالعه ای بصورت موردی-شاهدی در بيمارستان وليعصر در سال 1377 انجام شد. در اين مطالعه، 118 بيمار مبتلا به کانسر اپيتليال تخمدانی (براساس جواب پاتولوژی) به عنوان گروه مورد و 240 خانم مراجعه کننده به درمانگاه زنان که فاقد هرگونه کانسر ژنيتال بودند، بعنوان گروه شاهد وارد مطالعه شدند. اطلاعات از طريق مصاحبه وارد پرسشنامه شد و سپس آناليز داده ها توسط t-test، آزمون Z و Logistic Regression در سطح معنی داری 0/05 صورت گرفت. ميانگين سنی گروه مورد 13 سال و گروه شاهد 12±49.9 سال، بدون اختلاف معنی دار آماری بود. ميانگين تعداد حاملگی و زايمان در گروه مورد بطور معنی دار کمتر از گروه شاهد بدست آمد (P<0.03). ميانگين مدت شيردهی در گروه مورد 54.9±61.2 ماه و در گروه شاهد 62.7±82.4 ماه بود (P<0.001). گروه مورد دارای ميانگين سنی منارک کمتری نسبت به گروه شاهد بود (1.6±13 در برابر 1.4±13.4) (0.03=P)، پنجاه و هشت درصد از گروه مورد و 21/3 درصد از گروه شاهد سابقه هيچگونه جلوگيری از حاملگی نداشتند (P<0.00001). ميانگين مدت زمان جلوگيری از حاملگی بطور معنی دار در گروه مورد کمتر از گروه شاهد بود (P<0.001). در مقايسه با افراد بدون پيشگيری از بارداری، نسبت شانس (Odds Ratio) ابتلا به سرطان اپيتليال تخمدان در مصرف کنندگان OCP برابر 0/24 (CI95%: 0.13-0.46)، در مورد بستن لوله ها برابر 0/47 (CI95%: 0.005-0.43) و در ساير موارد پيشگيری از بارداری 0/41 (CI95%: 0.22-0.76) بود. از اين مطالعه می توان نتيجه گرفت که خطر کانسر اپيتليالی تخمدان با پايين تر بودن سن منارک، کمتر بودن تعداد حاملگی، زايمان، مدت شيردهی و نيز استفاده از روش های پيشگيری از بارداری بطور معنی داری افزايش می يابد. مصرف OCP و استفاده از روش بستن لوله ها، خطر ابتلا به اين کانسر را کاهش می دهد.