| مقدمه: نقش آنتی بيوتيک پروفيلاکسی در جراحی اتيت مزمن ميانی همچنان مورد ترديد است و بنابراين سو مصرف آنتی بيوتيک پروفيلاکسی بصورت گسترده ديده می شود. مطالعات قبلی نتايج متضادی در مورد تاثير آنتی بيوتيک در اين مورد ارائه داده اند. با توجه به عدم وجود مطالعه قبلی در زمينه تاثير آنتی بيوتيک موضعی در پيشگيری از عفونت زخم بعد از جراحی اتيت مزمن ميانی، مطالعه حاضر طراحی گرديد. فرضيه اوليه اين بود که آنتی بيوتيک موضعی با آنتی بيوتيک وريدی در پيشگيری از عفونت زخم تفاوتی ندارد. مواد و روشها: 193 بيمار که شرايط ورود به مطالعه را داشتند بصورت تصادفی در 2 گروه مورد و شاهد تقسيم شدند. گروه مورد تنها آنتی بيوتيک موضعی دريافت می کردند. در حاليکه گروه شاهد در حين عمل يک دوز و بعد از عمل 3 دوز آنتی بيوتيک وريدی دريافت می کردند. بعد از آن هيچ يک از بيماران آنتی بيوتيک نمی گرفتند. بيماران تا 3 هفته از جهت شواهد عفونت زخم پيگيری شدند. در پايان 3 ماه وضعيت گرافت و وضعيت شنوائی بيماران بررسی شد. يافته ها: احتمال عفونت بعد از عمل در گروه مورد 3/1 درصد و در گروه شاهد 6/1 درصد بود که از نظر آماری معنی دار نيست. وضعيت گوش قبل از عمل تاثير معنی داری از جهت احتمال عفونت بعد از عمل نداشت. احتمال گرفتن گرافت در گروه مورد و شاهد اختلاف معنی داری نداشت. آنتی بيوتيک موضعی مورد استفاده تاثير منفی روی وضعيت شنوائی بيماران نداشت. نتيجه گيری و توصيه ها: با توجه به عدم تفاوت نتايج استفاده از آنتی بيوتيک موضعی با تجويز سيستميک آنتی بيوتيک، اين روش می تواند بعنوان يک روش جايگزين در پيشگيری از عفونت زخم بعد از جراحی اتيت مزمن ميانی مطرح باشد. |
