بيماری ايدز تا سال 1981 ناشناخته بود و در سال 1984 مشخص شد که ويروس HIV عامل بيماری است. اکنون با گذشت 16 سال از آن تاريخ عفونت AIDS/HIV بصورت يک پاندمی درآمده و موارد ابتلای آن تقريبا از تمام کشورها گزارش شده است. از اين گسترش جهانی بيماری، کشور ما نيز مصون نماند و اولين مورد بيمار در سال 1366 مشاهده گرديد. باتوجه به اهميت بيماری و شناخت راه های انتقال و پيشگيری براساس اپيدميولوژی بيماری در کشور ايران، اين مطالعه توصيفی گذشته نگر در سال 1378 انجام شده و هدف کلی آن بررسی اپيدميولوژی ايدز در ايران از ابتدا تا حال است. اطلاعات کل موارد ايدز و HIV از شروع بيماری ايدز در ايران و اقدامات انجام شده از اداره کل مبارزه با بيماری های واحد ايدز، بدست آمد. 95 پرونده موجود در بايگانی بيمارستان امام خمينی در مورد ايدز نيز بررسی شد. تعداد +HIV تا ابتدای سال 1379، 1953 نفر اعلام گرديد و تا همين تاريخ 250 مورد بيماری ايدز وجود داشته که 215 نفر از آنها فوت کرده اند. از راه های انتقال در مورد بيماری ايدز بيشترين راه انتقال از طريق خون و فرآورده های خونی در موارد +HIV بيشترين راه آلودگی از طريق اعتياد تزريقی بوده است. از نظر سنی بيماران ايدز بيشتر در گروه سنی 39-30 سال (37.6%) و کمتر از همه در گروه سنی 4-0 سال قرار دارند. از نظر جنسی بيماران ايدز 90.8% مذکر و 9.2% مونث می باشند. در موارد +HIV ميزان 95.2% مذکر و 4.8% مونث هستند. از 1953 نفر +HIV تعداد 130 نفر سابقه مسافرت به خارج از کشور داشتند. در 95 بيمار بستری شده در بيمارستان امام خمينی خصوصيات فردی و اجتماعی که در پرونده ها موجود بود يعنی سن، جنس، اهميت و محل سکونت، وضعيت تاهل، شغل، عادات (سيگار، الکل، مواد مخدر)، راه انتقال، سابقه مسافرت به خارج از کشور و زندانی شدن بررسی شدند. در انتهای مقاله پيشنهادات لازم برای جلوگيری از توسعه ايدز در ايران ارائه شده است.