برابر گزارش جهانی حوادث مبنی بر قرارگرفتن ايران در زمره هفت کشور نخست آسيبپذير جهان و وجود 31 نوع بلا از 40 نوع بلای طبيعی شناخته شده در جهان و بروز 1536 زلزله خفيف و شديد در ايران در دهه 80-1370 و بروز 712 مورد بلای ديگر در مدت فوق، پرداختن به امر برنامهريزی مديريت بلايا در ايران، هدف اين پژوهش است.
روش بررسی: پژوهش حاضر مطالعهای توصيفی- تطبيقی و موردی است که پژوهشگر با انتخاب جامعه آماری از بين کشورهای توسعهيافته و در حال توسعه جهان از روش نمونهگيری طبقهای تصادفی استفاده نموده و پس از تهيه پرسشنامه، اطلاعات مورد نظر را از طريق مطالعات کتابخانهای، مقالات و گزارشات منابع موثق جهانی استخراج نموده و دادهها را مورد تحليل قرار داده است.
يافتهها: از ميان کشورهای مورد مطالعه که شامل کانادا، ژاپن، هند، امريکا، ترکيه، پاکستان، ايران، بودند، يافتهها حاکی از آن است که بين نوع و ميزان توسعهيافتگی و برنامهريزی پيشرفته برای مديريت بلايا سنخيت وجود داشته و راهبرد متوازن در تمامی مراحل مديريت بلايا در برنامهريزی مديريت بلايا در کشورهای پيشرفته مورد مطالعه، مورد عمل قرار میگيرد. برنامهريزی غير متمرکز در کشورهای مورد مطالعه باعث شده است تا مشارکت جامع برنامهريزان را در سطوح مختلف در اجرای برنامه جلب کند و برنامهها منطبق با واقعيات و استفاده حداکثر از ظرفيتهای جامعه تنظيم گردند که نتيجتا موجب کاهش آسيبپذيری گرديده است.
نتيجهگيری: با توجه به اينکه کشور ما از برنامهريزی متمرکز برای مديريت بلايا استفاده مینمايد چرخش رويکرد برنامهريزی مديريت بلايا به سطوح استانی، شهرستانی، بخشی و روستايی با حفظ تعاملات سطوح مختلف مورد پيشنهاد پژوهشگر است تا برنامهها منطبق با واقعيات تنظيم شده و ضمن استفاده از ظرفيتها و پتانسيلهای موجود، برنامهريزی در تمامی چرخه مديريت بلايا بهطور متوازن صورت پذيرد. |
