ديابت قندی يکی از شايعترين بيماریهای ناشی از اختلالات اندوکرين است. شيوع اين بيماری روز به روز در حال افزايش است و عارضه زخم پایديابتی يکی از جدیترين و پرهزينهترين عوارض مزمن ديابت میباشد و در حقيقت آموزش بيماران ديابتی پايه و اساس پيشگيری و درمان ديابت و عوارض آن است. روش بررسی: اين مطالعه بهصورت توصيفی (Cross sectional) جهت بررسی ميزان شيوع عارضه زخم پای ديابتی انجام شده است. اين مطالعه بهمنظور بررسی عوامل خطر و راههای پيشگيری و درمان اين عارضه انجام شده است. با مراجعه به پرونده بيمارانیکه در سالهای 80-1375 بهعلت پایديابتی در بخش غدد بيمارستان امام خمينی بستری شده بودند، انجام شد و مدت ابتلا به ديابت، نحوه درمان بيماران، نوع داروی دريافتی و وجود عوارض ديابت و اطلاعات مربوط به عادات بيماران شامل سيگار کشيدن، مصرف مواد مخدر، مشروبات الکلی و پرهيز غذايی مورد بررسی قرار گرفت. يافتهها: در اين مطالعه از مجموع 245 بيمار بستری بهعلت عارضه پای ديابتی 105 (26/63%) مرد و 90 (73/36%) زن بودند. 74 (2/30%) نفر از آنها تحت عمل آمپوتاسيون قرار گرفتند که 56 (67/75%) مرد و 18 (32/24%) زن بودند، ميانگين سنی 29/12±24/58 سال بود و متوسط مدت ابتلا به ديابت 32/8±56/10 سال و سابقه ابتلا به عارضه پای ديابتی در 95/45% از آنها وجود داشت. سابقه مصرف سيگار در 21/66% بيماران وجود داشت. نتيجهگيری: از آنجاکه از نظر جنسی بيشترين تعداد را گروه مردان تشکيل داده و از طرفی تمام بيماران سيگاری نيز از مردان بودند میتوان گفت که کاهش عوامل خطر قابل پيشگيری مانند سيگار کشيدن، از راههای ساده و موثر جلوگيری از ناتوانیهايی که ممکن است در اثر بيماری شايع ديابت ايجاد شوند، میباشد. |
