در نتيجه، با توجه به امری بودن قواعد حقوق بشر و حکم عقلی مبنی بر درمان بيماری و استناد بر لزوم استفاده از توان انسان، می‌توان مدعی شد حقوق بشر اتانازی داوطلبانه را تجويز نکرده و چه بسا منع نموده است. بنابراين، مبنای حقوقی يا واقعی برای حق انسان نسبت به خود به‌عنوان لايه‌ی سوم حقوق بشر وجود ندارد؛ به‌ويژه در مواردی که استفاده از ساير حقوق به حق بنيادينی چون حق حيات بستگی دارد. باوجود اين، پرسش تازه اين است که رابطه‌ی حقوق بشر (به‌ويژه حق حيات) با آزادی اراده و انتخاب چيست؟