در اين مطالعه با بيست پزشک متخصص در گروه‌های تخصصی نفرولوژی, هماتولوژی, بيهوشی, نورولوژی, جراحی عمومی, جراحی اعصاب و راديوتراپی که بيش‌تر در حيطه‌ی کاری خود با بيماران ترمينال مواجه بودند  مصاحبه‌ی عميق انجام داده و  نظر آن‌ها را راجع به بيماران ترمينال جويا شديم. سپس نظرات آن‌ها جمع‌بندی‌ و سعی در نتيجه‌گيری شد.

بر مبنای مصاحبه‌هايی که انجام شده است مشخص شد که متخصصان مورد سؤال واقع شده، گرچه تعريف واحدی از بيماری ترمينال نداشته و بعضاً تعاريف آن‌ها با تعاريف کتب اخلاق پزشکی مغايرت دارد, ولی به‌نظر آن‌ها در اطلاع‌رسانی و تصميم‌گيری راجع به بيمار ترمينال، مهم‌ترين عامل تأثيرگذار خانواده بوده و تمايلات پزشک و تشخيص او برای انجام يا قطع اقدامات حيات بخش نيز از اهميت خاصی برخوردار است. اين طرز برخورد با بيمار ترمينال گرچه با اتونومی بيمار, مطابق آن‌چه در ادبيات غربی اخلاق پزشکی ناميده می‌شود مغايرت دارد,  در يک مدل اخلاقی که عمدتاً در جوامع شرقی دنبال می‌گردد می‌گنجد. به‌نظر می‌رسد در اين روش برخورد، بيش‌تر تبعات قانونی اقدام و تعامل با بازماندگان فرد بيمار و اصول سودرسانی و عدم ضرررسانی مورد توجه بوده و اصل اتونومی از اهميت کم‌تری برخوردار باشد. با قبول اين روش برخورد، ديگر جايی برای مطرح کردن روش مراقبت پيشرو advanced care management باقی نمی‌ماند.