به‌طور کلی 54 درصد انترن‌های دانشگاه علوم پزشکی تهران با اتانازی مخالف بوده‌اند. اين در حالی بود که ميزان پاسخ‌های مخالف نسبت به اتانازی فعال داوطلبانه 88 درصد، اتانازی فعال غيرداوطلبانه 47 درصد، اتانازی غيرفعال داوطلبانه 18 درصد و اتانازی غيرفعال غيرداوطلبانه 95 درصد بوده است. اين نگرش ارتباطی با سن و جنسيت انترن‌های شرکت‌کننده در مطالعه نداشت. علاوه بر اين افزايش مشاهده موارد بيماران در مراحل پايانی زندگی توسط انترن‌های دانشگاه علوم پزشکی تهران رابطه‌ی مثبتی با نگرش آنان نسبت به اتانازی داشته است.

در اين مطالعه نيز نحوه‌ی تأثير عوامل گوناگون بر نگرش نسبت به اتانازی مشابه با برخی از مطالعات و در تضاد با مطالعات ديگر بود. با دانستن نگرش پزشکان يک جامعه نسبت به مسأله‌ی اتانازی می‌توان با يک برنامه‌ريزی اصولی در جهت ارتقای مراقبت از بيمارانی که اتانازی در مورد آنان مطرح است گام مؤثری برداشت.