مقدمه: سندرم قبل از قاعدگی مجموعه‌ای از علايم جسمانی و روانی است که در مرحله لوتئال هر سيکل به صورت ماهانه و عودکننده تکرار می‌شود و گاهی آنقدر شديد است که در فعاليت‌های روزمره و ارتباطات اجتماعی اختلال ايجاد می‌کند.
مواد و روش کار: اين پژوهش از نوع کارآزمايی بالينی می‌باشد که به صورت تصادفی و دوسوکور صورت گرفته است. نمونه‌ها شامل 70 تن از دختران دانشجوی دانشگاه‌های تهران و علوم پزشکی تهران ساکن در خوابگاه می‌باشند که به صورت تصادفی به دو گروه دارو و دارونما تقسيم شده و به مدت دو ماه متوالی با30 قطره هايپيران يا دارونما تحت درمان قرار گرفتند. ابزار گردآوری اطلاعات پرسشنامه و برگ ثبت وضعيت روزانه بود. جهت تجزيه و تحليل داده‌ها از آمار توصيفی و استنباطی شامل آزمون‌های مجذور کای، تست دقيق فيشر، آزمون ويل کاکسون و تی مستقل استفاده شد. برای کليه آزمون‌ها 05/0>p معنادار تلقی شده است.
يافته‌ها: نتايج پژوهش نشان داد که ميزان کاهش شدت علايم سندرم قبل از قاعدگی بعد از درمان در گروه دارو بيشتر از دارونما بوده است به طوری که ميزان کاهش شدت علايم جسمانی بعد از مصرف هايپيران 49% و بعد از مصرف دارونما 8/21% بود (000=p). نتايج آزمون t اختلاف معناداری بين شدت علايم بعد از درمان در بين دو گروه را نشان داد و فقط در مورد درد و علامت افزايش اشتها و تپش قلب اين اختلاف معنادار نبود. مصرف کنندگان اين داروی گياهی هيچ‌گونه عارضه‌ی جانبی را گزارش نکردند.
نتيجه‌گيری: يافته‌های پژوهش نشان می‌دهند که با مقايسه ميانگين شدت علايم در بين دو گروه بعد از درمان، شدت علايم سندرم قبل از قاعدگی بعد از مصرف دارو در گروه هايپيران کمتر از گروه دارونما است بنابراين از هايپيران می‌توان جهت کاهش شايع‌ترين علايم سندرم جسمانی قبل از قاعدگی استفاده نمود. يافته‌های پژوهش هم‌چنين بيانگر آن است که دارونما، مانند هر بيماری ديگر در درمان سندرم قبل از قاعدگی، بی‌تأثير نيست.