مقدمه: مطالعات نشان می‌دهد نزديک به 355 ميليون سالمند در کشورهای در حال توسعه زندگی می‌کنند. در سال2000 نزديک به 13درصد از جمعيت جهان را افراد بالای 65 سال تشکيل می‌داده‌اند و پيش‌بينی می‌شود در سال 2040 اين نسبت به 20درصد برسد. در حال حاضر و از آنجا که پديده سالمندی همواره با اختلالات جسمی و روحی روانی توأم است بررسی کيفيت زندگی در اين قشر از اهميت ويژه‌ای برخوردار است. اين مطالعه با هدف بررسی کيفيت زندگی سالمندان شهر زاهدان صورت گرفته است.
مواد و روش کار: اين مطالعه، پژوهشی از نوع توصيفی است که بر روی 200سالمند شهر زاهدان انجام شده است. نمونه‌ها به طور خوشه‌ای و از تمام محله‌های شهر انتخاب شده و از ابزار پژوهش شامل پرسشنامه 36 موردی کيفيت زندگی استفاده گرديده است برای امتيازبندی پرسشنامه از نمره صفر تا 100 استفاده شد. به منظور تجزيه و تحليل داده‌های حاصله از نرم‌افزار SPSS و آزمون‌های آماری و شاخص‌های توصيفی تحليلی مورد نظر استفاده گرديد.
يافته‌ها: ميانگين سن نمونه‌های مورد مطالعه 3/72 سال بود. ميانگين تعداد فرزند 7/6 نفر بوده و ميانگين ابعاد هشتگانه کيفيت زندگی بدين شرح بود: درک کلی از سلامتی، 6/38؛ فعاليت فيزيکی، 7/42؛ ايفای نقش جسمی، 8/36؛ درد جسمی، 8/37؛ فعاليت اجتماعی، 9/43؛ ايفای نقش روانی، 45؛ نيروی حياتی، 7/46 و سلامت روحی 7/42.
نتيجه‌گيری: از آنجا که در حال حاضر هنجار يا مبنايی از کيفيت زندگی در جامعه ما وجود ندارد، اگر ميانگين50 با انحراف معيار10 را به عنوان شاخص هنجار تلقی نماييم مشاهده می‌کنيم که تمامی ابعاد هشت‌گانه کيفيت زندگی نمونه‌ها پايين بوده و ضروری است در اين خصوص برنامه‌ريزی اصولی انجام پذيرد.