زمينه و هدف: با توجه به اين که بيماران اغلب کيفيت خدمات ارايه شده از بيمارستان را بر پايه درک خود از مراقبت پرستاری بنا می‌کنند و چون خدمات پرستاری نقش بسيار مهمی در رضايت بيماران دارد، می‌توان انتظار داشت ک ه متغيرهای رضايت شغلی و فرسودگی شغلی پرستاران بر رضايت بيماران تأثيرگذار باشد. از اين رو پژوهش حاضر با هدف تعيين تأثير رضايت و فرسودگی شغلی پرستاران بر رضايت بيماران در بيمارستان‌های شهر شيراز انجام يافته است .

  روش بررسی: پژوهش حاضر يک مطالعه توصيفی- تحليلی از نوع مقطعی است . در اين مطالعه با استفاده از روش نمونه‌گيری چند مرحله‌ای 280 نفر از پرستاران شاغل و 560 نفر از بيماران بستری در بيمارستان‌های شهر شيراز به عنوان نمونه انتخاب شدند. جهت گردآوری داده‌ها از پرسشنامه‌ها ی رضايت شغلی Spector (1996) و فرسودگی شغلی Maslach (1996) و پرسشنامه محقق ساخته رضايت بيماران استفاده شد. داده‌ها به وسيله نرم‌افزارهای SPSS و AMOS تحليل و از مدل‌های معادلات ساختاری و تحليل عاملی تأييدی جهت سنجش مدل تحقيق استفاده گرديد .

  يافته‌ها : نتايج اين مطالعه نشان داد دو متغير رضايت شغلی و فرسودگی شغلی پرستاران بر رضايتمندی بيماران اثرگذار است. همچنين بين رضايت شغلی و فرسودگی شغلی پرستاران رابطه منفی و معنادار برقرار است (001/0 p< ) .

  نتيجه‌گيری: پيشنهاد می‌شود که با تمرکز روی عوامل مؤثر بر رضايت شغلی و فرسودگی شغلی پرستاران و رفع کمبودها و سازمان‌دهی حرفه پرستاری و بهبود سيستم پرداخت و عادلانه کردن آن، زمينه برای بالا بردن سطح کيفيت مراقبت و رضايتمندی هرچه بيش‌تر بيماران فراهم شود .