خود آزاری يا صدمه به خود، يکی از رفتارهای مخربی است که فرد با آسيب عمدی و قصد ‏صدمه به خود، موجب آسيب های جهانی به خود می گردد. در پيدايش رفتارهای خود آزاری، ‏علل متفاوتی وجود دارد، شايد عمده ترين علل، عدم توانايی در بيان احساسات، حالتهای ‏خشم و تهاجمی، عصبانيت، کاهش و تحمل در مقابله با استرس، ترس و احساس گناه ‏باشد، خودآزاری به عنوان علامتی در انواع اختلالات روانی و بعضی از اختلالات اورگانيکی ‏مانند انسفاليت، بيماری آريسون و عقب ماندگی های ذهنی، ديده می شود. هدف از درمان ‏اينگونه بيماران آموزش روشهای کاهش فشار و عصبانيت مانند تکنيکهای آرام سازی با توجه ‏به بهداشت فردی و جهانی، افزايش اعتماد به نفس- افزايش مهارتهای حل مشکل، می ‏باشد. آگاهی و شناخت بيمار، در علل بروز و پيدايش اينگونه رفتارها، از طريق آموزش می ‏تواند در پيشگيری از بروز رفتارهای خود آزاری و تغييرات رفتاری مؤثر باشد.