اين پژوهش، يک مطالعه توصيفی است که با هدف تعيين ميزان آگاهی، نگرش و عملکرد ‏بهورزان جنوب شهر تهران و قم در زمينه پيشگيری از بيماری مالاريا، در سال 1374 انجام ‏گرفته است. در اين بررسی کل جامعه پژوهش که معادل 50 بهورز که به روش تصادفی طبقه ‏ای، از گروه مورد هدف، انتخاب شده اند. ابزار گرد آوری داده ها، پرسشنامه بوده که، در چهار ‏بخش و شامل: اطلاعات و مشخصات فردی، سؤالات مربوط به آگاهی، بخش نگرش و بخش ‏ارزيابی تنظيم گرديد. جهت تجزيه و تحليل داده ها، از آمار توصيفی و استنباطی، استفاده ‏شده است. يافته ها در 17 جدول و 11 نمودار خلاصه گرديده است. نتايج پژوهش نشان داد ‏که اکثريت نمونه ها از آگاهی و عملکرد متوسط و نگرش منفی در زمينه پيشگيری از بيماری ‏مالاريا، برخوردار بوده اند، همچنين، بين آگاهی و عملکرد با سابقه خدمت و داشتن بيمار ‏ارتباط معنی داری وجود داشته است. تجزيه و تحليل نتايج به دست آمده، بيانگر ارتباط معنی ‏دار بين آگاهی و نگرش، آگاهی و عملکرد و همچنين نگرش و عملکرد بهورزان، بوده است. در ‏پايان کاربرد نتايج يافته ها و پيشنهادات، برای تحقيقات بعدی ارائه شده است.