جستجو در مقالات منتشر شده


2 نتیجه برای اباسهل

ابوالقاسم اباسهل،
دوره 39، شماره 9 - ( 1-1365 )
چکیده

توام بودن سرطان پستان و حاملگی موجب افزایش بارزی در خطر این بیماری نمی شود تشخیص زودرس و درمان صحیح باعث نجات جان مادر و جنین خواهد شد و بیمار از Survival خوبی نزدیک موارد غیر حاملگی برخوردار خواهد بود. تشخیص بر مبنای معاینات روتین ماهیانه دوران حاملگی از پستانها و در صورت لمس تومور با بیوپسی انجام می شود. درمان سرطان پستان در حاملگی قدم به قدم نظیر موارد غیر حاملگی خواهد بود. سقط جنین بعنوان درمان توصیه نمی شود ولی در مواردی که نیاز به درمان پالیاتیف هست می توان به اینکار اقدام نمود. بیماران حامله بیشتر با سرطان پستان پیشرفته مراجعه می کنند و این مقداری بعلت کوتاهی بیمار و اکثراً 75% تقصیر از پزشک است که شکایت بیمار را بحساب تغییرات فیزیولوژیک پستان می گذارد. درمان در ترم اول حاملگی را نباید به تاخیر انداخت و در صورت درمان Survival بهتری دارد ولی درمان در دوره های دوم و سوم حاملگی از پیش آگهی بدتری برخوردار است نظیر سه ماه اول بعد از زایمان و در این دوره ها می توان درمان را به تاخیر انداخت ولی نباید بیش از سه ماه از زایمان طول بکشد. حاملگی پس از درمان سرطان پستان با توجه به Survival خوب این گروه توصیه می شود مشروط بر اینکه زمان لازم (3 سال) برای اثبات درمان مناسب و عدم وخامت نوع تومور را گذرانده باشد و بالاخره Castration را بعنوان درمان پیشگیری توصیه نمی نمائیم.


رامش عمرانی پور، ابوالقاسم اباسهل،
دوره 58، شماره 1 - ( 1-1379 )
چکیده

بمنظور بررسی تاثیر کمورادیوتراپی همزمان قبل از عمل در افزایش میزان حفظ اسفنکتر در سرطان های قسمت تحتانی رکتوم، 15 بیمار در فاصله دی ماه 1375 لغایت دی ماه 1377 تحت درمان با ترکیب 5 فلوئورواوراسیل و میتومایسین C و رادیوتراپی اکسترنال (5000-4500 راد اشعه) قرار گرفتند. این بیماران شامل 10 مرد و 5 زن با متوسط سنی 49 سال بودند. ارزیابی قبل از عمل در تمامی آنها، وجود آدنوکارسینوم تهاجمی و قابل رزکسیون قسمت تحتانی رکتوم (حداکثر تا 5 سانتیمتر بالاتر از مقعد) را مشخص کرده بود. فاصله متوسط تومور از مقعد 3.3 سانتیمتر (بین 0 تا 5 سانتیمتر) بود. نیمی از بیماران کاندیدای قطعی عمل رزکسیون ابدومینوپرینه آل و نیم دیگر کاندیدای احتمالی این عمل بودند. 4 تا 6 هفته پس از اتمام کمورادیوتراپی، کلیه بیماران تحت عمل جراحی پروکتکتومی قرار گرفتند و در انتها در نه نفر از آنها اسفنکتر بوسیله آناستوموز کولوآنال از طریق آنوس حفظ گردید. از نظر عملکرد اسفنکتر، 66% بیماران در وضعیت عالی و 33% در وضعیت خوب بودند و هیچ موردی از بی اختیاری دیده نشد. عوارض عمل جراحی اندک و شامل یک مورد تنگی و یک مورد پارگی نسبی آناستوموز بود. پاسخ کامل پاتولوژیک (فقدان تومور در نمونه رکتوم برداشته شده) در یک مورد (6.6%) دیده شد. کمورادیوتراپی قبل از عمل در 69.2% موارد سبب تغییر نوع عمل جراحی رزکسیون ابدومینوپرینه آل بعمل حفظ اسفنکتر گردد.



صفحه 1 از 1     

کلیه حقوق این وب سایت متعلق به مجله دانشکده پزشکی دانشگاه علوم پزشکی تهران می باشد.

طراحی و برنامه نویسی : یکتاوب افزار شرق

© 2026 , Tehran University of Medical Sciences, CC BY-NC 4.0

Designed & Developed by : Yektaweb