Normal
0
false
false
false
EN-GB
X-NONE
AR-SA
MicrosoftInternetExplorer4
زمینه و هدف: طبق توصیه WHO، واکسیناسیون هپاتیت B از سال 1991 در برنامه کاری ایمنسازی روتین قرار گرفته
است. از آنجاییکه در تعداد معدودی از موارد عدم پاسخ به واکسن مشاهده شده که میتواند
به علتهای مختلف از جمله: موتاسیون ویروسی، اشکال در سیستم ایمنی فرد، کاهش
کارایی واکسن و غیره باشد. لذا کیفیت واکسن هپاتیت B
بایستی با روش مناسبی ارزیابی شود.
روش
بررسی: در روش In vitro با استفاده از روش الایزا بر روی رقتهای
واکسن استاندارد و واکسن مورد آزمایش، مقدار آنتیژن موجود در واکسن مورد ارزیابی
قرار گرفت. در روش In vivo دوزهای مختلفی از واکسن استاندارد و
تست به موشهای Balb/c تلقیح گردید. همچنین ماتریکس واکسن به
یک گروه موش بهعنوان گروه کنترل تزریق شد. پس از چهار هفته، سرم موشها توسط روش
الایزا از جهت حضور آنتیبادی علیه هپاتیت B
مورد آزمایش قرار گرفت. سپس نتایج توسط روش Probit
آنالیز گردید.
یافتهها: با ارزیابی
سری ساختهای مختلف واکسن هپاتیت B هر دو روش In vitro و
In vivo در آزمایشگاه ملی کنترل راهاندازی شد و مشاهده گردید
که هر دو روش نتایج قابل مقایسهای را نشان میدهند. لذا میتوان جهت کنترل کیفی
واکسن از تست In vitro بهطور روتین استفاده نمود.
نتیجهگیری: روش In vitro را میتوان جایگزین روش پرهزینه و
وقتگیر In vivo نمود. همچنین از آنجاییکه در روش In vitro از حیوان آزمایشگاهی استفاده نمیشود، این روش با مفهوم
3R و تمایل استفاده از روشهای بدون
حیوان مطابقت میکند.
