مجله دانشکده پزشکی

---

در سرطان‌های غیرقابل عمل انتهای تحتانی مری و کاردیا می‌توان از گاستروستومی پروتزهای مری و یا بای‌پاس استفاده نمود.گاستروستومی بعلت اینکه بیمار نمی‌تواند خود را به طور کافی تغذیه نماید و یا اینکه ممکن است دچار ناراحتی‌های روانی گردد بایستی فقط استثنائاً مورد استفاده قرار گیرد. گذاشتن پروتز خیلی متداول است و برای این منظور پروتزهای مختلفی ابداع شده است. برای بای‌پاس اغلب از ژژونوم استفاده می‌شود و عمل جراحی با متدهای مختلف انجام می‌گیرد. در این متدها چون غذا به طور هضم نشده وارد روده می‌شود اغلب این بیماران دچار ناراحتی‌های گوارشی- کم‌خونی و بالاخره کاشکسی می‌گردند بدین‌جهت ما در آخرین بیمار خود از کولون برای بای‌پاس استفاده نمودیم.مزیت این متد در این است که غذا اول وارد معده گردیده و عمل هضم بطور طبیعی انجام می‌گیرد.چنانچه کولون برای بای‌پاس انتخاب گردد بایستی بعلت ثابت نبودن قوس‌های وریدی کولون راست حتی‌المقدور از کولون عرضی و یا قسمت اول کولون چپ استفاده نمود. در این قسمت از کولون، قوسهای وریدی ثابت بوده و بازگشت خون آسانتر انجام‌پذیر است.

---

تشخیص زودرس تومورهای بدخیم سرپانکراس اکثراً مشکل بوده و اغلب در مواقعی تشخیص مسجل می‌گردد که ضایعه پیشرفته است. علت این است که علائم این بیماری نامشخص و وسایل تشخیص ناکامل است. علائم ابتدایی این بیماری عبارت است از دردهای برنده ناحیه اپی گاستر- کم اشتهایی و کم‌شدن وزن بدن و در این موارد استفاده از لاپاراتومی موثرترین راه تشخیص زودرس می‌باشد.برای درمان جراحی رادیکال تکنیک‌های مختلف ابتداع شده که شناخته‌ترین آنها عمل Whipple است. یک مورد که به متد Child تحت درمان قرار گرفته معرفی شده است.

---

از 298 بیماری که مبتلا به سرطان مری بودند 157 نفر تحت عمل جراحی قرار گرفتند که 32 مورد آن غیر قابل عمل تشخیص داده شد و در 8 مورد دیگر عمل پالیاتیتو انجام گرفت.مرگ و میر این بیماران پس از عمل 75/37- بود که با مقایسه با آمار مراکز جهانی قابل قبول می باشد. اغلب بیماران در مراحل پیشرفته بیماری مراجعه و بستری شده بودند و از مجموع 40% تحت عمل قرار گرفتند.در این مقاله شیوع تومور از نظر جنس و سن و همچنین محل ضایعه و ابتلاء بیماران مرد و زن و علائم بالینی مورد مطالعه قرار گرفته است.

---

زمینه و هدف: تعیین انوع مورفولوژیک کارسینوم اوروتلیال تهاجمی و رفتار تهاجمی آنها به بافتهای اطراف ضروری است. مطالعه حاضر با هدف بررسی انواع واریانت‌های کارسینوم اوروتلیال و ارتباط آن با تهاجم به موسکولاریس پروپریا انجام شد. 
روش بررسی: در این مطالعه توصیفی جمعیت مورد مطالعه شامل: کلیه بیماران مبتلا به کارسینوم اورتلیال و سایر بدخیمی‌های مثانه با سابقه بستری در بیمارستان‌های لبافی‌نژاد و مدرس در فروردین 1401 لغایت اسفند 1398 بودند. جهت جمع‌آوری داده‌ها پس از تایید کمیته اخلاق دانشگاه، از بایگانی بخش پاتولوژی بیمارستان‌های لبافی‌نژاد و مدرس پرونده‌های بیماران مبتلا به کارسینوم اورتلیال و سایر بدخیمی‌های مثانه استخراج شدند. اطلاعات زمینه‌ای، خصوصیات بالینی، داده‌های آزمایشگاهی و پاتولوژیک بیماران از طریق بازبینی پرونده بایگانی آنها گرداوری و ثبت شد. ارزیابی تمایز دایورجنت و مورفولوژی واریانت‌های گوناگون کارسینوم‌های وارد شده به مطالعه انجام گردید و درصد هریک از آنها تعیین شد. همچنین، موارد با تهاجم موسکولاریس پروپریا مشخص شده و فراوانی‌های هر نوع تهاجم در انواع واریانت ها تعیین گردید. 
یافته‌ها: در مجموع 1243 بیمار در این مطالعه شرکت کردند. میانگین و انحراف‌معیار سن بیماران به‌ترتیب: 2/65 و 2/11 سال بود. 152 نفر (3/12%) زن و 1091 نفر (7/87%) مرد بودند. بیماران دارای مرحله PT1 بیش از 50% موارد را تشکیل می‌دهند. بیماران مرحله PT4 تنها 7/2% از موارد را تشکیل می‌دهند. بیشترین فراوانی در کارسینوم اوروتلیال پاپیلاری گرید پایین مشاهده شد.
نتیجه‌گیری: مطالعه حاضر نشان داد، کمتر از 30% بیماران دارای تهاجم ماسکولاریس پروپریا بوده‌اند. در کارسینوم اوروتلیال تهاجمی با گرید بالا در مقایسه با سایر انواع هیستولوژیک در نسبت بیشتری از بیماران تهاجم موسکولاریس پروپریا مشاهده شده است و در کارسینوم اوروتلیال تهاجمی با گرید پایین کمترین نسبت تهاجم موسکولاریس پروپریا دیده شده است.