مجله دانشکده پزشکی

---

---

---

اسید اتا کرینیک یک مدر جدید غیر جیوه ای است که اثر آن قابل مقایسه با مدرهای جیوه ای تزریقی می باشد. لطف آن این است که زیادتر از تیازیدها سدیم و کلر دفع می نماید ولی دفع پتاسیم خیلی جزئی بالا می رود و به علاوه باعث دفع ادرار اسید شده و بر عکس تیازیدها و استازولامید اسیدوز ایجاد نمی نماید.

---

برای چگونگی اثر ضد درد مرفین سه طریقه بررسی مورد نظر قرار گرفته است: الکتروفیزیولوژیک- بیوشیمیک ونوروهومورال. مسلم گردیده است که دارو از هر سه جهت فوق تغییراتی ایجاد می کند ولی این که دقیقاً اختلال در کجاست و به چه ترتیب موجب حذف احساس درد می گردد هنوز به خوبی روشن نشده است.

---

---

در استعمال این مواد می بایست سعی نمود pH معده را که بعلت هیپراسیدیته بسیار کم شده است بحد طبیعی رساند. طبیعی شدن pH باعث از بین رفتن سوزش و تخفیف حس درد می گردد.
در صورت لزوم استعمال بهتر است ضداسیدی مصرف گردد که تا حد امکان برای بیمار عوارضی(خصوصاً عوارض سیستمیک) ایجاد نکند.
اهمیت داروهای ضد اسید در درجه دوم قرار داشته و در درمن زخم های معده و دوازدهم آنچه مهم می باشد تجویز آنتی کلینرژیک ها و رژیم غذائی مناسب است.

 

---

با اینکه هنوز یک ماده دلخواه برای جانشینی خون پیدا نشده است ولی پلاسما رئوماکرودکس و ماکرودکس میتوانند بطور کاملاً بی خطر مورد استفاده قرار بگیرند (برحسب مورد).
درست است که تحقیقات زیادی در این باره هنوز هم ادامه دارد ولی در این نکته هم شکی نیست که برای این منظور هیچ ماده ای بهتر از خود خون نمی باشد.

---

1- در سالهای اخیر موارد مسمومیت حاد با آهن بعلت خوردن فرآورده های داروئی بخصوص نزد اطفال فراوان دیده شده است زیرا اکثراً اطباء و فامیل بیمار و داروساز دارو را غیر سمی پنداشته و آنرا در دسترس اطفال قرار می دهند. پاره ای از این فرآورده ها بقدری خوش طعم بوده که کودک را به خود جلب می کنند.
2- طبیب در حالیکه حق دارد که از داروی آهن دار استفاده کرده و تجویز نماید بایستی به والدین اطفال تذکر دهد که دارو سمی است و باید آن را از دسترسی اطفال دور نگهدارند. در میان اطباء . متخصصین بیماریهای زنان و مامائی و اطفال که بیشتر این داروها را تجویز می کنند می بایستی دقت بیشتری مبذول دارند تا از موارد مسمومیت کاسته شود.
3- کشف داروی چنگالی دفری اکسامین که میل ترکیبی جدید و خاصی را با آهن سه ظرفیتی دارد پیش آگهی مسمومین را بکلی عوض کرده و نتایج درخشانی از آن در مورد درمان این بیماران ذکر شده است.
4- طبق توصیه Henderson اگر داروی فوق در دسترس نباشد بایستی بجای آن از ملح کلسیم و دی سدیم EDTA به مقدار 80 میلی / کیلو در 24 ساعت استفاده شود.
5- دفری اکسامین در تمام بیماریهای مزمن دیگر که احتباس آهن موجود بوده و منجر به Pharmacothesaurismose شده است مفید واقع شده و درمان به مدت طولانی حتی یکسال عارضه ای نداده است.

---

---

بی حسی عصب بین دنده ای راست برای عمل جراحی برداشتن کیسه صفرا با لیدوکائین یک درصد همراه با آدرنالین در چهار بیمار (دو مرد و دو زن) بین سنین 75-45 سال انجام شد. این نحوه بی حسی مخصوصا برای بیمارانی که بدحال هستند و خطر سقوط فشار خون با انجام بی حسی نخاعی یا اپیدورال آنها را تهدید می کند، بکار رفته و با تجویز پیش داروی مناسب، بیماران، بی حسی عصب بین دنده ای را بخوبی تحمل نمودند و لزومی به تجویز داروهای بیهوشی دهنده وریدی یا مایعات تبخیر شونده بیهوشی نمی باشد. بعلاوه اثر ضددردی طولانی که بعضی از داروهای بی حسی موضعی از جمله بوپیواکائین همراه با آدرنالین دارد (حدود 14 ساعت)، بی حسی عصب بین دنده ای با این دارو می تواند سبب تسکین درد ساعتها بعد از خاتمه عمل جراحی شود.

---

در این بررسی برای 55 بیمار به مدت شش سال بیهوشی در وضعیت نشسته انجام گرفته است زیرا جراح کمتر دسترسی به محل ضایعه دارد و موجب صدمه به نسوج اطراف آن می شود. جهت پیشگیری از افزایش بیشتر فشار داخل جمجمه در بیماران به علت وخامت حال عمومی یک هفته قبل از بیهوشی و عمل جراحی تومور، شنت ونتریکولوآتریال (ventriculoatrial) راست گذاشته شد و برای جلوگیری و اصلاح سقوط فشار خون بانداژ اندام تحتانی بعد از القای بیهوشی در موقع تغییر وضعیت از حالت طاقباز به حالت نشسته انجام شد. قبل از بیهوشی به منظور کنترل فشار وریدی و کشیدن هوا از دهلیز راست در موارد آمبولی هوایی، دستگاه اندازه گیری فشار وریدی مرکزی که سر کاتتر آن در دهلیز راست قرار می گیرد برای تمام بیماران گذاشته شد. پیش داروی (premedication) بیهوشی برای تمام بیماران آتروپین و پتیدین بوده و القای بیهوشی با تیوپنتون و سوکسینیل کولین و تنفس خودبخودی انجام گرفته که در موقع کرانیوتومی از تنفس کنترله با تزریق داروی شل کننده عضلانی غیر دپلاریزان بکار رفته و برای ادامه بیهوشی از هالوتان و N2O استفاده شده است. با تمهیدات لازم در روش بیهوشی و دقت مراقبت جراح در موقع کرانیوتومی، آمبولی هوایی که تهدید کننده حیات بیمار می باشد رخ نداد و همه بیماران این وضعیت را بدون سقوط فشار خون تحمل نموده و با حال عمومی خوب به بخش منتقل شدند.

---

ناهنجاریهای مادرزادی کرانیوفاسیال با تعدادی از سندرم شامل: جمجمه، استخوانهای صورت و فک اسفل غیرطبیعی مشخص می شوند که اکثر این بیماران را جمعیت اطفال تشکیل می دهند. برای اداره بیهوشی بیماران با ناهنجاریهای کرانیوفاسیال نکات ذیل رعایت می گردد. 1) معاینه و لزوم بررسی دقیق راه هوائی بیمار 2) بررسی بیمار از نظر غیرطبیعی بودن قلب و ریه 3) بیماران ممکن است دارای افزایش فشار داخل جمجمه باشند 4) داروهای بیهوشی معینی توصیه نشده و تکنیک بیهوشی با تنفس کنترل شده می باشد 5) تمام بیماران بعد از خاتمه عمل جراحی به مدت 48-24 ساعت لازم است در واحد مراقبت ویژه پزشکی تحت نظر قرار گیرند.

---

تزریق انتراتکال سوفنتانیل همراه با آدرنالین در 45 بیمار (20 زن و 25 مرد) بین سنین 60-18 سال انجام شد. برای تمام بیماران وضعیت نشسته، سوزن انتراتکال نمره 25 و سرنگ حاوی سوفنتانیل آغشته به آدرنالین به کار رفته طول مدت بی دردی به مدت 72 ساعت نمره گذاری و بررسی شده است که طول زمان حداکثر بی دردی 12 ساعت در 60 درصد موارد و حداقل آن به مدت 3 ساعت در 13/3 درصد بوده است که تکرار دوزهای وریدی یا عضلانی نارکوتیک را در بخش کاهش داده و برخلاف مرفین انتراتکال، دپرسیون تنفس دیررس با این دارو وجود ندارد.

---

مداوای قبل از عمل یکی از قسمتهای مهم بیهوشی است که در آن دسترسی به هدفهایی چون رهایی از اضطراب، کاهش تهوع و استفراغ بعد از عمل، ثبات همودینامیکی و مواردی دیگر دنبال می شود. دروپریدول (دی هیدروبنزپریدول) و پرومتازین داروهایی هستند که در مداوای قبل از عمل کاربرد دارند. هدف از انجام این مطالعه بررسی تغییرات همودینامیک در بیماران الکتیو جراحی بخشهای 3 و 4 جراحی بیمارستان امام خمینی با تجویز دو پیش داروی بیهوشی دروپریدول و پرومتازین در پائیز و زمستان 1375 بود. برای این کار 105 بیمار با روش نمونه برداری تصادفی ساده و با کمک جدول اعداد تصادفی ساده در سه گروه 35 نفری تحت عناوین دروپریدول، پرومتازین و شاهد تقسیم شدند. متغیرهای مورد بررسی شامل فشارخون سیستولیک (SBP)، دیاستولیک (PDB) و ضربان نبض (PR) بودند. نتایج تحقیق نشان داد که پرومتازین و دروپریدول از نظر آماری سبب کاهش
معنی دار PR و (SBP (P<0.001 و (DBP (P<0.01 می شوند، ولی کاهش این متغیرها در گروه دروپریدول از نظر آماری با گروه پرومتازین تفاوت معنی داری ندارد.

---

در این مقاله اثر دو داروی فنتانیل و پتیدین در درمان لرز بعد از بیهوشی مقایسه شده است. بعد از عمل جراحی و بیهوشی، بیمارانی که لرز داشتند در دو گروه 25 نفری تقسیم شدند که همگی در کلاس A.S.A یک و دو قرار داشتند. به یک گروه 25 میلی گرم پتیدین و به گروه دیگر فنتانیل به میزان 75 میکروگرم به صورت وریدی تزریق گردید. ده دقیقه پس از تجویز دارو جهت درمان لرز، در دو گروه اختلاف معنی داری دیده نشد. در نتیجه گیری انجام شده معلوم گردید که میزان 75 میکروگرم فنتانیل اثر خوبی (مانند 25 میلی گرم پتیدین) در درمان لرز بیماران بعد از عمل جراحی و بیهوشی داشته است.

---

زمینه و هدف : تشخیص قبل از جراحی در مورد شکم حاد ضروری نیست بلکه مسوولیت اصلی جراح در برخورد با شکم حاد، تعیین نیاز به لاپاروتومی است. با این حال، در مورد پریتونیت‌های لوکالیزه‌ای مثل آپاندیسیت حاد، تابلوی بالینی و معاینه فیزیکی معمولاً آن قدر تشخیصی است که جراح را یکسره به سوی تشخیص نهایی هدایت می‌کند. از سوی دیگر، تشخیص‌های افتراقی آپاندیسیت حاد نیز بسیار فراوان و شایسته توجه هستند چرا که یافتن آپاندیس طبیعی در بیماری که با تشخیص آپاندیسیت حاد جراحی شده است، سرآغاز جستجو به دنبال سایر علل درد شکم است. در این میان، پیچ‌خوردگی امنتوم یک تشخیص نسبتاً نادر است که معمولاً دور از ذهن می‌ماند. با فکر کردن به این تشخیص و توجه به تظاهر تقریباً ثابت آن (خروج مایع سروزی- خونابه‌ای به محض گشودن صفاق) می‌توان مانع از تشخیص و درمان ناصحیح شد. معرفی بیمار : در این مقاله پسر بچه‌ای 9 ساله با شکم حاد معرفی می‌شود که با تشخیص آپاندیست جراحی شد و در نهایت پیچ‌خوردگی امنتوم علت درد شکم بود. نتیجه‌گیری : با آگاهی از این تشخیص و توجه به تظاهر تقریباً ثابت آن، می‌توان مانع از تشخیص و درمان ناصحیح شد.

---