ایرج نظری، سید مسعود موسوی، علی اصغر دستیار، شقایق شرافتمند، علی سعیدی،
دوره 82، شماره 8 - ( آبان 1403 )
چکیده
زمینه و هدف: ترومای عروقی وضعیت اورژانسی تهدیدکننده حیات و سومین علت مرگومیر در سرتاسر جهان محسـوب میشود. بهعلت فراوانی و اهمیت آسیب به شریان دیستال اندام تحتانی در تروماهای اندام تحتانی، مطالعه حاضر با هدف بررسی نتایج حاصل از مداخلات جراحی عروقی در بیماران با ترومای غیرنافذ شریانی ناحیه دیستال (زیر تریفورکیشن) اندام تحتانی انجام شد.
روش بررسی: در این مطالعه گدشتهنگر، بیماران ترومائی با شک به آسیبهای غیرنافذ شریانهای اندام تحتانی (زیر تریفورکیشن) مراجعهکننده به مرکز جراحی عروق به بیمارستان گلستان اهواز در بازه زمانی مهر 1400 تا مهر 1402، مورد بررسی قرار گرفت. اطلاعات جمعیتشناسی، مدت زمان جراحی، مدت زمان بستری و عوارض جانبی حاصل از جراحی در این بیماران ثبت شد.
یافتهها: از مجموع 86 بیمار، 76 بیمار (4/88%) بهروش جراحی باز مورد درمان قرار گرفتند. 7/83% بیماران (72 نفر) مرد و در رنج سنی 35-30 سال بودند. شایعترین روش جراحی مورد استفاده، ترمیم دو شریان، (3/92%) بود. بیشترین عوارض در روش ترمیم بایپس دو شریان وجود داشت ولی فقط نتیجهی درگیری عصبی و حفظ اندام در مداخله ترمیم بستن یا بای پس دو شریان (Ligation repair or bypass two artery) در هفتهی اول پس از جراحی تفاوت آماری معناداری را نشان داد (05/0P=). در بین بیماران تنها دو مورد مورتالیتی یک هفته پس از جراحی مشاهده شد که در گروه ترمیم دو شریان بود (1/5%). روش مداخلهی ترمیم دو شریان بهترین و کم عارضهترین روش جراحی در بین بیماران دچار آسیب عروقی تحت ترومای غیرنافذ بود.
نتیجهگیری: براساس نتیجهی این مطالعه، روش مداخلهی ترمیم دو شریان در سایر عوارض مورد بررسی کمترین میزان را شامل میشد و بهترین و کم عارضهترین روش جراحی در بین بیماران دچار آسیب عروقی تحت ترومای بلانت بود.
