9 نتیجه برای سهرابی
عبدالکریم سهرابی،
دوره 30، شماره 8 - ( 1-1352 )
چکیده
ضمن بررسی عفونتهای روده ای در سواحل بحر خزر دو مورد آلودگی انسانی به دیکروسولیوم مشاهده گردید.تشخیص این بیماران با آزمایشات مکرر مدفوع تحت رژیم بدون جگر مسجل گردیده عوارض بالینی هر دو بیمار شامل دردهای شکمی و اختلالات گوارشی به صورت نفق و سوء هاضمه بود.آئوزینوفیلی در یک بیمار 9% و در دیگری 11% تا 17% بود.
عبدالکریم سهرابی،
دوره 30، شماره 9 - ( 1-1352 )
چکیده
دومین مورد بیمار مبتلا به ایزوسپرابلی در ایران پسر بچه 5/2 ساله ایست اهل شهسوار که در طی دو بار آزمایش مدفوع بلافاصله شش روز ایزوسپرابلی را نشان داد و یک ماه بعد خود به خود بهبود یافت. در تجسسات اپیدمیولوژیک منبع آلودگی شناخته نشد.
زهره علیزاده، زهره خردمند، مریم بهمنزاده، مریم سهرابی، فرزانه اثنی عشری، آرش دهقان،
دوره 72، شماره 6 - ( شهریور 1393 )
چکیده
زمینه و هدف: تزریق گونادوتروپینها بهعنوان روشی برای القا نمودن همزمان تعداد زیادی از فولیکولها و تخمکگذاری در انسان و حیوانات جهت افزایش تعداد اووسیتها انجام میشود. با توجه به استفاده مکرر از گونادوتروپینها در درمان ناباروری در دورههای متوالی، این مطالعه با هدف تاثیر این مواد در تحریکهای متوالی بر اندومتر انجام گردید.
روش بررسی: در یک مطالعه تجربی مداخلهگر آزمایشگاهی در سال 1391 که در مرکز تحقیقات دانشگاه علوم پزشکی همدان انجام گرفت، در این مطالعه از موشهای ماده نژاد NMRI به سن شش هفته در هفت گروه آزمایش استفاده شد. موشهای گروه یک، دو، سه و چهار هر یک به ترتیب یک، دو، سه و چهار بار Pregnant Mare Serum Gonadotropin (PMSG) و 48 ساعت پس از آن Human Chorionic Gonadotropin (hCG) را به شکل تزریق داخل صفاقی دریافت کردند. (برای گروههای آزمایش دو تا چهار، یک گروه کنترل با یک بار تزریق در نظر گرفته شد). 13 تا 16 ساعت پس از تزریق موشها کشته و از شاخ رحم نمونهبرداری و توسط هماتوکسیلین و ائوزین رنگآمیزی شدند. پارامترهای مورد مطالعه شامل ضخامت سلولهای اپیتلیال سطحی، ضخامت سلولهای اپیتلیال غددی، ضخامت اندومتریوم، قطر غدد و تعداد بود.
یافتهها: بررسیهای آماری نشان داد که اختلاف معناداری بین گروههای آزمایش و کنترل برای پارامترهای ضخامت سلولهای اپیتلیال غددی، ضخامت اندومتریوم و قطر غدد وجود ندارد (05/0P>). در حالی که ضخامت سلولهای اپیتلیال سطحی با افزایش تعداد تزریقات افزایش معناداری را نشان میدهد (03/0P≤).
نتیجهگیری: تغییر در ارتفاع سلولهای اپیتلیال سطحی که با افزایش تعداد تزریقات جهت تحریک تخمدانی ایجاد میشود میتواند از علل کاهش لانهگزینی باشد.
محمد کریم سهرابی، علیرضا تاجیک،
دوره 73، شماره 12 - ( اسفند 1394 )
چکیده
زمینه و هدف: وارفارین داروی ضدانعقاد میباشد که نقش آن پیشگیری از ایجاد لختگی است. هدف از این مقاله، ارایه روشی مناسب برای انتخاب ویژگیهای مهم کلینیکی و ژنتیکی و پیشبینی میزان دوز وارفارین بود.
روش بررسی: این مطالعه تجربی، از اردیبهشت تا خرداد 1394 بر روی 552 نفر از بیمارانی که در بیمارستان مرکز قلب تهران کاندید استفاده از وارفارین بودند، انجام گرفت. عوامل تأثیرگذار در میزان دوز استخراج شده، و روشهای انتخاب ویژگی و شبکههای عصبی در نرمافزار MATLAB (MathWorks, MA, USA) پیادهسازی گردید.
یافتهها: از بین دو الگوریتم بهکار گرفته شده، الگوریتم بهینهسازی ازدحام ذرات دارای دقت مناسبتری بوده و برای میانگین مربعات خطا، جذر میانگین مربعات خطا و میانگین قدر مطلق خطا به ترتیب 0262/0، 1621/0 و 1164/0 بهدست آمد.
نتیجهگیری: بر اساس نتایج بهدست آمده، با تعداد ویژگیهای کمتر، میتوان به دقت مناسبی از پیشبینی دوز وارفارین دست یافت. همچنین از این مدل میتوان بهعنوان یک سیستم پشتیبان تصمیمگیری بهره برد.
فاطمه سلجوقی، حمیده استبرقنیا بابکی، مهدی حسنیآزاد، شهلا سهرابیپور،
دوره 78، شماره 12 - ( اسفند 1399 )
چکیده
طبق گزارش سازمان بهداشت جهانی تا اسفند 1398 بیش از 100.000 تست مثبت آلودگی به COVID-19 تایید شده است. با توجه به اپیدمی این ویروس نوپدید و نبود اطلاعات کافی در مورد آن، در این مطالعه، مروری بر تازهترین مطالعات روز دنیا انجام شده است. برای انجام این پژوهش مروری، ابتدا با استفاده از سیستم Mesh کلید واژههایی مانند COVID-19،SARS-CoV2 و ACE2، بازیابی و سپس به زبان انگلیسی در بانکهای اطلاعاتی PubMed،Scopus ،Google Scholar ، Web of Science بررسی شدند. ویروس COVID-19 از طریق اتصال به Angiotensin-converting enzyme 2 در سلولهایی مانند ریه، ژنوم خود را وارد سلول میکند. هر چند روش انتقال آن به درستی مشخص نیست اما از طریق قطرات تنفسی وارد بدن میگردد. علایم عفونت COVID-19 پس از یک دوره کمون متوسط 2/5 روزه (14-0 روزه) ظاهر میشود. تظاهرات بالینی بسیار گستردهای از بیعلامتی تا اختلات شدید چند ارگانی گزارش شده است. فاصله از زمان شروع علایم تا مرگ از شش تا 41 روز و متوسط 14 روز گزارش شده است. روش استاندارد تشخیص این بیماری RT-PCR است اما بهعلت تکنولوژی غیرتکامل یافته کشف اسیدهای نوکلئیک ویروس، تفاوت حساسیت بین کیتهای شرکتهای مختلف، تعداد کم ویروس در بیماران و نمونهگیری نادرست، سیتی اسکن قفسه سینه و آزمایشات بالینی در اولویت است. تاکنون درمان قطعی جهت این ویروس پیشنهاد نشده است اما داروهای ضدویروس مانند اوسلتامیویر، گان سیکلوویر، لوپیناویر و ریتوناویر و داروی ضدمالاریای کلروکین فسفات تا کشف واکسن در حال استفاده است.
فاطمه سعیدی، مهدیه زکی زاده، محمدباقر سهرابی، مصطفی عنایت راد، سینا حبیب زاده، منصوره فاتح،
دوره 81، شماره 7 - ( مهر 1402 )
چکیده
زمینه و هدف: ایمنیزایی توسط واکسن موفقیت چشمگیری در پیشگیری از 9 بیماریهای عفونی رایج بهدست آورده است. هرچند واکسنهای مورداستفاده درحالحاضر بسیار اثربخش هستند و عوارض جانبی آنها ناچیز است، هیچ واکسنی عاری از عوارض جانبی نیست. بروز واکنش نامطلوب متعاقب ایمنسازی با نگران کردن والدین، ممکن است سبب انصراف آنها از ایمنسازی بعدی کودکان شود. هدف این مطالعه، بررسی میزان بروز عوارض ناشی از واکسیناسیون رایج کشوری در نوزادان و کودکان زیر هفت سال در شهر شاهرود میباشد.
روش بررسی: جهت جمعآوری اطلاعات دموگرافیک و بالینی در یک مطالعه مقطعی با مراجعه به مراکز بهداشت شهرستان شاهرود، عوارض ثبت شده بهدنبال واکسیناسیون روتین کشوری مانند تب، راش، اسهال، تورم و درد محل تزریق و سایر عوارض واکسیناسیون مرتبط با نوزادان و کودکان زیر هفت سال از فروردین 1396 تا اسفند 1400 جمعآوری شد و توسط SPSS software, version 22 (SPSS Inc, Chicago, IL, USA) آنالیز شد.
یافتهها: از میان 429 عارضه ثبت شده طی سالهای 1400-1396 بیشترین عوارض مربوط به واکسنهای پنتاوالان و سهگانه بود. از میان عوارض ثبت شده بیشترین عوارض را در هر دو گروه ترم و پرهترم، تب بالا (202 مورد) تشکیل میدهد، سایر عوارض بهترتیب شامل بثورات ماکولوپاپولر (59 مورد)، عوارض موضعی خفیف (55 مورد)، استفراغ (41 مورد) و جیغ کشیدن مداوم (36 مورد) بوده است.
نتیجهگیری: بهطورکلی، واکسیناسیون رایج کشوری که علیه 9 بیماری عفونی واگیر انجام میپذیرد از عوارض پایینی برخوردار است. این عوارض عمدتا خفیف و گذرا است و البته در این میان، ممکن است عوارض نادر و خطرناکی مانند تشنج و آنسفالیت رخ دهد. بنابراین یک برنامه دقیق پیگیری و ثبت گزارش عوارض ایمنسازی الزامی است.
حسین اسکندری، فرامرز سهرابی، عادله رضاقلیزاده شیروان، محمد عسگری، ندا شاهواروقی فراهانی،
دوره 81، شماره 12 - ( اسفند 1402 )
چکیده
زمینه و هدف: پریشانی وجودی، از جمله تجربههای رایج بیماران در مراحل پایانی زندگی است. بنابراین، هدف از انجام پژوهش حاضر مرور مطالعات و مفهومبندی پریشانی وجودی در مراقبتهای تسکینی از بیماران مبتلا به سرطان است.
روش بررسی: این مطالعه از نوع مرور نظاممند بوده که جستوجوی آن از 1 اردیبهشت تا 31 تیر 1402 در دانشگاه علامه طباطبایی و در بانکهای اطلاعاتی MEDLINE, Web of Science/PubMed و Scopus صورت گرفت.
یافتهها: پس از جستوجو، غربالگری و انتخاب مقالات منتخب براساس معیارهای ورود و خروج، در نهایت 22 مقاله وارد مطالعه شدند که از میان آنها، سه مطالعه مروری، هشت مطالعه کمی و 11 مطالعه کیفی بودند. در کنار بررسی شیوع این علامت، بیماران تجربهی خود را از پریشانی وجودی در چند دسته توصیف کردهاند: احساس تنهایی و انزوا (یا از دست دادن سیستم حمایتی)، نگرانیهای مربوط به روابط (نگرانی دربارهی خانواده، تغییر در روابط و وجود روابط متعارض)، از دست دادن کنترل/خودمختاری (کنترل فیزیکی، کنترل شناختی و هیجانی)، باری بر دوش دیگران بودن، از دست دادن حس پیوستگی و تداوم (از دست دادن نقشها، فعالیتهای لذتبخش و حس خود بودن)، ناتمام گذاشتن وظایف زندگی، ناامیدی/ درماندگی، انحلال/ فروپاشی برنامههای آینده، عدم قطعیت و ابهام دلهرهآور، احساس گناه/ حسرت گذشته، فقدان معنا، افکار اجتنابناپذیر مرگ.
نتیجهگیری: به نظر میرسد مضامین مطرح شده فراتر از تفاوتهای فرهنگی، رنج جهانی انسان را نشان میدهد که مفهومسازی دقیق آن میتواند به توسعهی مداخلات درمانی مؤثر جهت کاهش پریشانی وجودی کمک کند.
عرفان دهقانی، پژمان باقری، زهرا منتصری، نیلوفر سهرابی، مهدی شرفی،
دوره 82، شماره 1 - ( فروردین 1403 )
چکیده
زمینه و هدف: بیماری کرونا جدیدترین عفونت انسانی شناخته شده است که منجر به یک پاندمی جهانی با میزان ابتلا و میرایی بالا در سراسر جهان شد. این مطالعه به ارزیابی خصوصیات بالینی و اپیدمیولوژیک موجهای اپیدمی کرونا در قالب یک نظام مراقبت دانشگاهی در جنوب ایران پرداخته است.
روش بررسی: این مطالعه یک مطالعه مقطعی بود که بر روی دادههای 24132 نفر مبتلا به کووید 19 انجام گردید. در این مطالعه کل دادههای به ثبت رسیده در مورد بیماران مبتلا مشتمل بر سن، جنسیت، تعداد ابتلا، میرایی، بستری و میزان بهبودی همراه با سویه غالب، درصد رعایت پروتکلها پیش از رخداد اپیدمی، به تفکیک هر یک از پیکهای رخ داده در طول مدت اپیدمی در بازه زمانی اسفند ماه سال 1399 تا پایان اسفند ماه سال 1400 اخذ و تحلیل گردید.
یافتهها: میزان بروز تجمعی بیماری 36/11% و فراوانی نسبی بستری در طول مطالعه 7/11% و بهطور میانگین هفت روز بوده است. ارتباطات معناداری بین طول مدت بستری، فراوانی بیماری به تفکیک بیماریهای زمینهای و علایم بالینی بین موجها مشاهده گردید (001/0P<). علایم سیستمیک شایعترین علایم بودند. از نظر ارزیابی رادیولوژیک بین موجها اختلاف معناداری مشاهده شد (001/0P<).
نتیجهگیری: یافتههای این مطالعه بر تاثیر قابلملاحظه بیماریهای زمینهای و شدت علایم بالینی بر پیامدهای بستری شدن در بیمارستان تاکید میکند و نیاز به استراتژیهای مدیریتی مبتنی بر شواهد مناسب و در نظر گرفتن تغییرات بالینی و الگوهای رادیولوژیکی را هنگام ارزیابی بیماری در گروههای مختلف برجسته میکند.
خدیجه سهرابی، عباسعلی گایینی، الهام شیرزاد، شهرام خورشیدی، شهریار نفیسی، حمیدرضا فاتح،
دوره 82، شماره 4 - ( تیر 1403 )
چکیده
زمینه و هدف: آتروفی عضلانی نخاعی (SMA)، نوعی بیماری تخریبکننده عصبی است که دلیل آن جهش در ژن بقای نورون حرکتی یک است. این جهش بهروش اتوزومال مغلوب به ارث میرسد و بهضعف و آتروفی پیشرونده عضلات پروگزیمال منجر میشود. این بیماری به پنج نوع (صفر تا چهار) طبقهبندی میشود. بهدلیل هزینه زیاد روشهای درمانی، اهمیت زمان دریافت درمان و پاسخهای گوناگون بیماران به درمانها، بسیاری از مبتلایان از روشهای درمانی بهره کافی نمیبرند. باتوجهبه نقش احتمالی تمرین مقاومتی در بهترشدن عملکرد این بیماران، هدف این مطالعه، بررسی تأثیر تمرین مقاومتی بر کیفیت زندگی و خستگی بیماران SMA نوع III بود.
روش بررسی: مطالعه حاضر بهصورت توسعهای و نیمه تجربی در بیمارستان شریعتی تهران، از تیر 1402 تا شهریور 1402 انجام شد. 14 بیمار سرپای SMA نوع III بهصورت تصادفی به دو گروه تمرین و کنترل تقسیم شدند. گروه تمرین بهمدت 10 هفته تمرین مقاومتی اندام تحتانی را با شدت شش تا هشت مقیاس تمرین مقاومتی بزرگسالان انجام دادند. در این مدت، گروه کنترل به فعالیت عادی روزانه خود ادامه دادند. کیفیت زندگی و شدت خستگی هر دو گروه با استفاده از پرسشنامه کوتاه 36 سؤالی (SF-36) و مقیاس شدت خستگی FSS، پیش و پس از 10 هفته مداخله سنجیده شد.
یافتهها: در کیفیت زندگی، زیرمقیاس کارکرد جسمانی و خستگی در گروه تمرین در مقایسه با گروه کنترل تفاوت معناداری نشان داد. همچنین، در مقیاس شدت خستگی، تفاوت معناداری بین دو گروه مشاهده شد.
نتیجهگیری: تمرین مقاومتی پیشرونده اندام تحتانی به بهترشدن کیفیت زندگی و کاهش خستگی بیماران SMA نوع III منجر شد.
