جستجو در مقالات منتشر شده


2 نتیجه برای قربان صباغ

فاطمه نیری، حسین دلیلی، مامک شریعت، طاهره اسماعیل‌نیا، الهه امینی، وفا قربان صباغ،
دوره 74، شماره 8 - ( آبان 1395 )
چکیده

زمینه و هدف: شیر مادر غنی از چربی می‌باشد. سموم، آلایندهها، داروها و آلرژن‌ها به‌خصوص سموم چربی دوست در آن تجمع می‌یابند و می‌تواند به‌عنوان یک منبع انتقال آلودگی از مادر به شیرخوار باشد. دیوکسینها از جمله پلی‌کلرینیتد بای‌فنیل نمونه‌ی این آلایندهها هستند. هدف از این مطالعه، تعیین میزان تجمع پلی‌کلرینیتد بای‌فنیل در شیرِ چهار روز اول پس از زایمانِ مادران و ارتباط آن با شاخص توده بدنی و چربی شیر مادر بود.

روش بررسی: این مطالعه توصیفی- تحلیلی بر روی 50 نمونه شیر ِمادران شیرده که فرزندشان در بخش زنان و زایمان بیمارستان ولی عصر (عج) تهران متولد شده بودند، در طی سال 1394-1393 گرد‌آوری شد. هر نمونه به مقدار ml 20 و مربوط به چهار روز اول پس از زایمان بود. نمونه‌ها به آزمایشگاه پژوهشکده محیط زیست جهت آنالیز ارسال شدند و آزمایش سنجش پلی‌کلرینیتد بای‌فنیل با روش کروماتوگرافی گازی بر روی آن‌ها انجام شد.

یافته‌ها: میانگین سن مادران 41/29±14/6 بود. در رابطه با همبستگی پلی‌کلرینیتد بای‌فنیل (Polychlorinated biphenyls, PCBs) با تری‌گلیسرید (TG) شیر مادر مشخص شد پلی‌کلرینیتد بای‌فنیل شماره 180 با غلظت تری‌گلیسرید شیر مادر همبستگی مثبت و معناداری داشت (04/0P=، 468/0r=). اما این همبستگی برای سایر انواع پلی‌کلرینیتد بای‌فنیلها مشاهده نشد. همچنین بین بالا بودن شاخص توده بدنی مادر و غلظت PCB101 (048/0P=، 278/0r=) و غلظت (021/0P=، 328/0r=) 28 PCB، همبستگی مثبت معناداری وجود داشت.

نتیجه‌گیری: مطالعه‌ی حاضر نشان داد غلظت ترکیبات پلی‌کلرینیتد بای‌فنیل در شیر مادران بالاتر از حد نرمال هستند.


امیر نداف، وفا قربان صباغ، غزاله راستی، راحله مرادی، مبینا تقوای نخجیری،
دوره 83، شماره 8 - ( آبان 1404 )
چکیده

زمینه و هدف: هایپوگلایسمی گذرا و ترومبوسایتوپنی از پیامدهای شناخته‌شده استرس و آسفیکسی پری‌ناتال هستند و می‌توانند هم‌زمان بروز کنند. این گزارش روند بالینی نوزادی را توصیف می‌کند که با هایپوگلایسمی-هایپرانسولینیسم و ترومبوسایتوپنی مقاوم به درمان‌های اولیه مواجه بود.
معرفی بیمار: نوزاد حاصل IVF که با سزارین اورژانسی در بیمارستان ولیعصر تهران در سال 1403متولد شد، در ۱۵ ساعت اول زندگی دچار کاهش قابل‌توجه سطح گلوکز و پلاکت شد. درمان‌های اولیه شامل تزریق مکرر دکستروز و انتقال پلاکت بی‌اثر بودند. با انجام تست تحریکی گلوکاگون، هایپرانسولینیسم تأیید شد و تشخیص هایپوگلایسمی ناشی از ترشح بیش‌ازحد انسولین مطرح گردید.
نتیجه‌گیری: درمان با دیازوکساید از روز دهم زندگی آغاز شد و پس از دریافت پنج دوز، هر دو مشکل هایپوگلایسمی و ترومبوسایتوپنی بهبود یافتند. این مورد نشان می‌دهد که در نوزادان با هایپوگلایسمی و ترومبوسایتوپنی مقاوم به درمان‌های معمول، باید احتمال ارتباط هایپرانسولینیسم با اختلالات پلاکتی مدنظر قرار گیرد. بررسی بیشتر این ارتباط می‌تواند به درک بهتر مکانیسم‌های دخیل و انتخاب درمان کمک کند.

 

صفحه 1 از 1     

کلیه حقوق این وب سایت متعلق به مجله دانشکده پزشکی دانشگاه علوم پزشکی تهران می باشد.

طراحی و برنامه نویسی : یکتاوب افزار شرق

© 2026 , Tehran University of Medical Sciences, CC BY-NC 4.0

Designed & Developed by : Yektaweb