مجله دانشکده پزشکی

در این مطالعه، اثرات سمی رانیتیدین هیدروکلراید بعنوان یک آنتاگونیست بلوک کننده (H2-blocker) در ایجاد عوارض مورفولوژیکی بافتی و اسکلتی در نسل اول موشهای سوری آلبینو (Albinus) بررسی شده اند. رانیتیدین هیدروکلراید با دوزهای50 و 200 و 400 mg/kg/day بصورت داخل صفاتی یکبار در روز بین روزهای 15-7 بارداری به موشهای سوری تجویز شد. در روز هیجدهم بارداری، موشها کشته شده و توله ها بیرون آورده شدند و مورد بررسی مورفولوژیکی، بافتی و اسکلتی قرار گرفتند. بررسی رفتار موشها، براقی پشم و میزان مرگ و میر در موشهای باردار تحت درمان، بعنوان معیارهای سمیت مادری در نظر گرفته شد که معیار انتخاب میزان (dosage) دارو بود. پانزده تا سی ثانیه پس از تزریق داخل صفاقی رانیتیدین، تاکی پنه، وضعیت خوابیده و درازکش و لرزش زودگذر مشاهده شد که از افت سریع فشارخون ناشی می شود. در طول درمان با رانیتیدین، موشهای باردار یک کاهش وزن جزئی در مقایسه با گروه کنترل نشان دادند. بر طبق نتایج بدست آمده، رانیتیدین با دوز بالاتر از 50 mg/kg/day تراتوژن بوده و بیشترین اثر آن در سیستم اسکلتال می باشد، بطوری که شروع استخوان سازی را به تاخیر می اندازد.