55 نتیجه برای حاملگی
سهیلا امینی مقدم، سارا نوروزی، عارفه فیاضی،
دوره 75، شماره 4 - ( 4-1396 )
چکیده
زمینه و هدف: حاملگی مولار، بهویژه بیماری تروفوبلاستیک پایدار حاملگی یکی از مسائل مهم و نگرانکننده در طب مامایی و زنان است. اما آنچه بیش از بروز بیماری تروفوبلاستیک پایدار حاملگی و درمان آن اهمیت دارد، پیامدهای بارداری بعدی است. از آنجا که این بیماری بیشتر زنان در سنین باروری را درگیر میکند، از نکات مهم در موفقیت درمان پیامدهای باروری میباشد. هدف از این مطالعه، یافتن پیامدهای بارداری پس از انجام شیمیدرمانی با اکتینومایسین-دی در بیماران تروفوبلاستیک پایدار کم خطر میباشد.
روش بررسی: این مطالعه کوهورت گذشتهنگر بر روی ۷۴ بیمار که بین سالهای ۱۳۸۳ تا ۱۳۹۳ با تشخیص نئوپلازی تروفوبلاستیک حاملگی بارداری کمخطر به بیمارستانهای فیروزگر و بیمارستان میرزا کوچکخان مراجعه کرده و یا ارجاع شده بودند، انجام شد. بیمارانی که پس از ساکشن کورتاژ مول (و یا هر حاملگی دیگری) بهدلیل افزایش بیش از ۱۰% سطح Beta-hCG برای سه هفته و یا در حد تغییر ۱۰% (پلاتو) برای چهار هفته، تحت شیمیدرمانی با اکتینومایسین-دی قرار گرفته بودند، وارد مطالعه شدند. نتایج باروری بعدی این بیماران با استفاده از دادههای مندرج در پرونده شان گردآوری و مورد ارزیابی قرار گرفت.
یافتهها: از ۷۴ بیمار که وارد مطالعه شدند ۸۴% زایمان موفق و بدون عارضه، ۴% سقط، ۴% تکرار مول، ۲/۷% پرهاکلامپسی، ۵/۴% زایمان زودرس مشاهده شد. همچنین در بررسی کنونی هیچگونه مردهزایی و ناهنجاری جنینی نیز مشاهده نگردید.
نتیجهگیری: پیامدهای باروری پس از شیمیدرمانی با اکتینومایسین، تفاوتی با افرادی که شیمیدرمانی نمیشوند، ندارد.
حسن بسکابادی، مریم ذاکریحمیدی، عباس بسکابادی،
دوره 75، شماره 4 - ( 4-1396 )
چکیده
زمینه و هدف: زردی، شایعترین علت بستری نوزادان در ماه اول تولد است. از اینرو شناسایی عوامل خطر زردی، میتواند سیر زردی و عوارض ناشی از آن را تحت تأثیر قرار دهد. از این رو مطالعه حاضر با هدف تعیین فراوانی و مشخصات نوزادان مبتلا به زردی مادران دیابتی و مقایسه با نوزادان مبتلا به زردی با علت نامشخص انجام شد.
روش بررسی: در این مطالعه مقطعی، از۲۸۰۰ نوزاد مبتلا به زردی مراجعهکننده به بیمارستان قائم (عج) مشهد طی سالهای ۱۳۸۶ تا ۱۳۹۳، مشخصات ۵۹ نوزاد مبتلا به زردی با سابقه مادری دیابت حاملگی (گروه مورد) با ۷۸ نوزاد مبتلا به زردی که علتی برای زردی آنها پیدا نشد (گروه کنترل) مقایسه گردید. پس از تأیید زردی (بیلیروبین سرم ≥mg/dl ۱۷) در نوزادان بر اساس تشخیص پزشک و نتایج آزمایشگاهی، پرسشنامه پژوهشگر ساخته حاوی دادههای مادر (مشکلات مادر در حاملگی، نوع زایمان) و مشخصات نوزاد (سن، جنس، وزن هنگام تولد، وزن هنگام بروز زردی، طول مدت بستری و سن بروز زردی، سن بهبودی) و دادههای آزمایشگاهی (بیلیروبین، بیلیروبین مستقیم، هماتوکریت، پلاکت، سدیم، پتاسیم، BUN و Cr) تکمیل گردید.
یافتهها: شیوع زردی ناشی از دیابت مادر، ۲/۱۰% بود. وزن هنگام تولد (۰/۰۲=P)، وزن نوزاد هنگام مراجعه (۰/۰۰۳=P)، پاریتی (۰/۰۰۱P<)، سن مادر (۰/۰۰۱P<)، سن بهبودی (۰/۰۴=P)، زایمان سزارین (۰/۰۰۱P=)، پرهترم (۰/۰۰۱P<)، مشکلات بارداری (۰/۰۰۱P<)، معاینات فیزیکی غیرطبیعی (۰/۰۰۱=P) در گروه نوزادان مادران دیابتی و همچنین بیلیروبین (۰/۰۰۱P<)، مدت بستری (۰/۰۰۳=P)، در گروه نوزادان مبتلا به زردی با علت نامشخص بالاتر بود.
نتیجهگیری: نوزادان مادران دیابتی در معرض خطر وزن بالای هنگام تولد، زایمان پره ترم، مشکلات بارداری، سزارین، معاینات فیزیکی غیرطبیعی، بروز زردی بیشتر و بهبودی دیرتر قرار دارند.
ناهید عارفی لیسار، پریوش کردبچه، ساسان رضایی، مهین صف آرا، روشنک داعی قزوینی، حیدر بخشی، زهرا امیدوار جلالی،
دوره 75، شماره 12 - ( 12-1396 )
چکیده
زمینه و هدف: ولوواژینیت کاندیدایی دوران بارداری میتواند با عوارضی همچون سقط جنین، پارگی زودرس کیسه آب، تولد نوزاد کم وزن، کوریوآمنیونیتیس و کاندیدیازیس سیستمیک مادرزادی مرتبط باشد. هدف از انجام این مطالعه شناسایی گونههای کاندیدا با روشهای قارچشناسی و مولکولی در زنان باردار مبتلا به کاندیدیازیس واژینال بود.
روش بررسی: این مطالعه مقطعی بر روی ۸۰ زن باردار مراجعهکننده به بیمارستان شهید نورانی طالش از فروردین تا آذر ۱۳۹۵ (هشت ماه) انجام پذیرفت. کشت روی کروم آگار کاندیدا به منظور جداسازی و افتراق گونههای مهم بالینی به عمل آمد. کشتها بهمدت ۴۸ ساعت در C° ۳۵ انکوبه و کلنیهای رشد یافته بر اساس رنگ و تعداد، شناسایی گردیدند. تایید نهایی گونهها توسط روش Polymerase chain reaction-restriction fragment length polymorphism (PCR-RFLP) انجام پذیرفت.
یافتهها: ۲۰ مورد (۲۵%) از بیماران مبتلا به واژینیت کاندیدایی بودند. از ۲۲ ایزوله شناسایی شده توسط کشت، گونههای آلبیکنس بهعنوان شایعترین گونه (۷۲/۸%)۱۶، گلابراتا (۲۲/۷%)۵ و کروزهای (۴/۵%)۱ شناسایی گردیدند. دو بیمار دارای عفونت توام (گونههای آلبیکنس و گلابراتا) بودند درحالیکه با روش PCR-RFLP، گونههای شناسایی شده بهترتیب شامل: آلبیکنس (۵۹/۱%)۱۳، گلابراتا (۲۲/۷%)۵، تروپیکالیس (۱۳/۶%)۳ و کروزهای (۴/۵%)۱ مورد گزارش گردیدند. در این پژوهش از نظر آماری ارتباط معنادار بین کاندیدیازیس واژینال با علایم بالینی (۰/۰۰۰۱P<)، دیابت (۰/۰۱۴P<) و استفاده از آنتیبیوتیکها (۰/۰۰۳P<) وجود داشت.
نتیجهگیری: روش PCR-RFLP بهعنوان یک روش تکمیلی توانست گونههای کاندیدا را بهدرستی تعیین هویت نماید.
ملیحه حسنزاده، مینا برادران خلخالی، اکرم بهروزنیا، لیلا موسوی،
دوره 75، شماره 12 - ( 12-1396 )
چکیده
زمینه و هدف: شایعترین علت تیروتوکسیکوز در زنان سنین باروری بیماری گریوز میباشد که بسیاری از علایم آن با وضعیت هایپرمتابولیک ایجاد شده در حاملگی مشابه است. در این گزارش بیماری معرفی میگردد که با تشخیص اولیه آمبولی ریه بستری شده و با تشخیص نهایی طوفان تیرویید درمان و مرخص شد.
معرفی بیمار: بیمار زن ۲۹ ساله حاملگی اول و سن بارداری ۳۱ هفته، مورد شناخته شده گریوز که با علایم تاکیکاردی و تاکیپنه و افزایش فشارخون و ادم اندام تحتانی در فروردین ماه ۱۳۹۴ به اورژانس بیمارستان قائم (عج) مشهد مراجعه کرده بود. با توجه به وضعیت نامناسب بیمار در بخش مراقبتهای ویژه تحت نظر قرار گرفته و پس از رد آمبولی ریه با تشخیص طوفان تیروییدی به علت مصرف اشتباه دارو تحت درمان قرار گرفت و با وجود مرگ جنین بیمار بهبود یافت.
نتیجهگیری: با وجود نادر بودن طوفان تیروییدی در حاملگی، در صورت بروز اختلال عملکرد قلبی-ریوی در بارداری، رد کردن اختلالات تیروییدی باید مدنظر باشد.
لیلا پورعلی، عطیه وطنچی، صدیقه آیتی، آناهیتا حمیدی، اکرم زارعی ابوالخیر،
دوره 76، شماره 1 - ( 1-1397 )
چکیده
زمینه و هدف: بارداری دوقلویی مول کامل بههمراه جنین زنده یک بارداری نادر میباشد. در این مقاله یک مورد بارداری مولار کامل و جنین زنده با کاریوتایپ تریپل X گزارش شد.
معرفی بیمار: بیمار خانم ۲۲ ساله با بارداری ۱۸-۱۷ هفته بود که در مهر ۱۳۹۵ با شکایت خونریزی واژینال به مرکز آموزشی درمانی امالبنین وابسته به دانشگاه علوم پزشکی مشهد مراجعه کرد. در سونوگرافی ۱۳ هفته، یک جنین زنده نرمال بههمراه جفت قدامی حجیم بهنفع مول گزارش شده بود، بنابراین برای بیمار حاملگی مول پارشیل یا حاملگی دوقلویی بههمراه مول کامل مطرح شد. نتیجه آمنیوسنتز بیمار تریپل X گزارش شد. بهدنبال خونریزی شدید واژینال تهدیدکننده حیات برای بیمار هیستروتومی انجام شد و یک جنین بدون آنومالی آشکار همراه با یک جفت هیدروپیک حجیم خارج شد. پس از یک ماه با توجه به تشخیص نئوپلازی تروفوبلاستیک جفتی تحت کموتراپی قرار گرفت.
نتیجهگیری: افتراق حاملگی دوقلویی مولار کامل و جنین زنده با حاملگی مول پارشیل از موارد چالشبرانگیز مامایی میباشد که برای افتراق ایندو میتوان از رادیولوژیست متبحر و آمنیوسنتز کمک گرفت.
عزتسادات حاج سیدجوادی، فریده موحد، راضیه اکبری،
دوره 76، شماره 4 - ( 4-1397 )
چکیده
زمینه و هدف: میزوپروستول برای فعالیتهای مختلفی از جمله، سقط دارویی، بررسی مدیریت دارویی سقط، القای زایمان، آمادهسازی سرویکس پیش از جراحی، و درمان خونریزی پس از زایمان استفاده میشود. این پژوهش به مقایسهی اثر میزوپروستول بوکال و زیرزبانی در القای زایمان در حاملگیهای ترم کاندید ختم بارداری پرداخت.
روش بررسی: این پژوهش یک کارآزمایی بالینی تصادفی دوسوکور بود. ۲۰۰ زن باردار مراجعهکننده به بیمارستان کوثر قزوین در طی اسفند ۱۳۹۵ تا بهمن ۱۳۹۶ با استفاده از جدول اعداد تصادفی به دو گروه تقسیم شدند. گروه اول mg ۵۰ میزوپروستول زیرزبانی و گروه دوم mg ۵۰ میزوپروستول بوکال دریافت نمودند و سپس عوارض جنینی و مادری و امتیاز بیشاپ و نوع زایمان و فاصلهی آن تا زایمان در دو گروه بررسی شدند.
یافتهها: متغیرهای پژوهش شامل سن، هفته بارداری، شاخص توده بدنی، تعداد بارداری پیشین، وزن نوزاد، توتال دوز، بیشاب اسکور ساعت ۱، بیشاب اسکور ساعت ۶، نیاز به اکسی توسین و نوع زایمان بودند. نتایج نشان داد که میانگین سنی (۰/۷۷P=)، هفتهی بارداری (۰/۱۰۸P=)، شاخص توده بدنی (۰/۶۷P=)، تعداد بارداری پیشین (۰/۶۷P=)، وزن نوزاد (۰/۴۳P=)، توتال دوز (۰/۵۸P=)، بیشاب اسکور ساعت ۱ (۰/۳۶P=) و بیشاب اسکور ساعت ۶ (۰/۰۷P=) در هر دو گروه همسان بود. در روش بوکال ۴۳ (۴۳%) و در روش زیرزبانی ۶۴ (۶۴%) نفر زایمان طبیعی داشتند که اختلاف آماری معناداری داشتند (۰/۰۱P=). همچنین میزان عوارض مادری و جنینی در دو گروه بوکال و زیرزبانی کمابیش یکسان بود.
نتیجهگیری: نتایج این پژوهش نشان داد که تفاوتی بین دو روش میزوپروستول زیرزبانی و بوکال در القای زایمان در حاملگیهای ترم از نظر نتایج بارداری و عوارض بارداری و جنینی وجود ندارد.
فاطمه بهادری، زهرا صاحب الزمانی، لیلا زارعی، ندا ولیزاده،
دوره 76، شماره 9 - ( 9-1397 )
چکیده
زمینه و هدف: با توجه به عوارض جنینی و مادری دیابت، کاهش شیوع دیابت و درمان مناسب آن خیلی مهم میباشد. رابطه بین کمبود ویتامین D و دیابت نوع دو گزارش شده است. دادههای اندکی در زمینه ارتباط بین سطح ویتامین D سرم و خطر دیابت بارداری وجود دارد. هدف از این مطالعه تعیین ارتباط مقادیر ویتامین D و دیابت بارداری بود.
روش بررسی: این مطالعه از نوع مورد-شاهدی در مراکز بهداشتی دانشگاه علوم پزشکی ارومیه از خرداد ۱۳۹۴ تا فروردین ۱۳۹۵ انجام شد. ۱۰۰ زن باردار مبتلا به دیابت بارداری و ۱۰۰ زن باردار سالم با روش نمونهگیری غیرتصادفی و در دسترس وارد مطالعه شدند. سپس مقادیر ویتامین D اندازهگیری و به سه سطح تقسیمبندی شد. کمتر از ng/ml ۲۰ بهعنوان کمبود، بین ng/ml ۳۰-۲۰ بهعنوان سطح ناکافی و بیشتر از ng/ml ۳۰ بهعنوان سطح مناسب ویتامین D در نظر گرفته شد.
یافتهها: میانگین سن در گروه مطالعه ۵± ۳۰/۳۱ سال و در گروه کنترل ۴/۹۵± ۲۸/۸۳ سال بود (۰/۰۶P=). سطوح ویتامین D در افراد مبتلا به دیابت بارداری و شاهد بهترتیب ng/ml ۴/۷۶± ۷/۲۵ و ng/ml ۱۱/۹۳± ۱۶/۱۲ بود که در افراد دیابت بارداری پایینتر از گروه کنترل بوده است (۰/۰۱P=). کمبود شدید ویتامین D در گروه دیابت بارداری ۳۴% و در گروه کنترل ۲۷% مشاهده شد (۰/۰۰۰۱P<).
نتیجهگیری: در این مطالعه بیشتر بیماران کمبود ویتامین D داشتند و در گروه دیابت بارداری کمبود ویتامین D بهطور معناداری بیشتر از گروه کنترل مشاهده شد.
فارس نجاری، بابک مصطفیزاده، میترا بهرامی، درسا نجاری،
دوره 77، شماره 3 - ( 3-1398 )
چکیده
زمینه و هدف: تروما یکی از علل اصلی مرگومیر و معلولیت مادران در جوامع است، که سالانه موجب مرگ میلیونها انسان در سراسر جهان شده و بار مالی زیادی را به دستگاههای بهداشتی تحمیل میکند، هدف از انجام این مطالعه بررسی فراوانی ترومای فیزیکی و عوامل همراه آن در دوران حاملگی میباشد.
روش بررسی: این پژوهش با طراحی توصیفی، پرونده زنان بارداری را که در طی سالهای ۹۳-۱۳۸۳ به بیمارستان مهدیه تهران با شکایت تروما مراجعه نمودهاند، مورد بررسی قرار داده شد، و دادههای پژوهش از پرونده پزشکی بیماران با استفاده از یک فرم گردآوری پژوهشگر ساخته، استخراج و ثبت شده است. در این پژوهش تمامی افرادی که واجد شروط ورود به مطالعه (براساس معیارهای ورود و خروج از مطالعه) بودند بهعنوان نمونه انتخاب شدهاند. سطح معناداری آزمونها نیز ۵%P< در نظر گرفته شد. از آزمونهای آماری ضریب همبستگی اسپیرمن و Chi-square test استفاده شده است.
یافتهها: تعداد ۶۸ نفر براساس معیارهای انتخابشده وارد مطالعه شدند که در این بین میانگین سنی افراد نمونه برابر با ۲۶ سال و ۱۰۰% فاقد سابقه سقط بودند. الگوی تروما در ۱۰۰% موارد غیرنافذ بوده است و در ۶۳% موارد ضربه به شکم، در ۲۳% به کمر و در ۱۴% موارد به پهلو وارد شده است. ضرباتی که به ناحیه شکم و کمر وارد آمده، بهترتیب در ۳% و ۸% موارد موجب سقط جنین شده است. در مواردی که دکولمان جفت از لترال آن بود، در تمام آنها (۶ مورد) ترومای فیزیکی نیز مطرح بوده است.
نتیجهگیری: ترومای فیزیکی در دوران بارداری شایع است و دکولمان جفت از لترال میتواند یکی از شواهد بارز ایراد ضربه باشد.
سهیلا امینی مقدم، ستاره نصیری، فاطمه چگینی،
دوره 77، شماره 7 - ( 7-1398 )
چکیده
زمینه: چسبندگی غیرطبیعی جفت در دوران بارداری یکی از معضلات مهم طب زنان و مامایی میباشد که بهعلت خطر خونریزی شدید و بالقوه تهدیدکننده حیات یکی از علل مهم موربیدیته و حتی مرگومیر مادران در نظر گرفته میشود.
معرفی بیمار: در این مقاله ما به معرفی بیماری ۳۲ ساله میپردازیم که ۲ سال پیش به بیمارستان فیروزگر تهران مراجعه کرده بود و حاملگی دوقلویی وی دارای یک جفت پرویا بههمراه چسبندگی غیرطبیعی جفت به رحم بود که با استفاده از رویکرد چندجانبه و تیمی به بهترین نتیجه ممکن دست یافت و بدون تزریق خون و بدون نیاز به بیهوشی عمومی تحت درمان استاندارد سزارین هیسترکتومی قرار گرفت.
نتیجهگیری: توجه به نکات لازم برای ارزیابی دقیق و درمان بهینه چسبندگی غیرطبیعی جفت با نظر به اینکه میزان زایمان بهروش سزارین امروزه باوجود تدابیر گسترده جهت کاهش این جراحی همچنان در حال افزایش است موجب کسب بهترین نتیجه برای بیمار میگردد.
آیدا علی ضمیر، سیدمهدی رضوانجو، الهام خانلرزاده، فرناز فریبا،
دوره 78، شماره 3 - ( 3-1399 )
چکیده
زمینه و هدف: تشخیص زودهنگام سندرمهای کرونری در تعیین پیشآگهی و پیشگیری از عوارض ناگوار نقش مهمی داشته و میتواند نجاتبخش جان بیماران باشد. در این مطالعه سطح پروتیین A پلاسمایی مرتبط با حاملگی (PAPP-A) در بیماران مبتلا به سندرم کرونری حاد با گروه کنترل و با سایر مارکرهای قلبی شامل تروپونین و کراتین کیناز-MB مقایسه شد.
روش بررسی: در این مطالعه توصیفی-مقطعی، بهروش شیوه نمونهگیری آسان از بین بیماران مراجعهکننده به اورژانس بیمارستان قلب فرشچیان همدان از تیر ۱۳۹۶ تا اردیبهشت ۱۳۹۷، تعداد ۱۱۶ بیمار مبتلا به سندرم کرونری حاد با ۱۱۶ فرد غیرمبتلا به آن (گروه کنترل) از نظر بیومارکرهای پروتیین A پلاسمایی مرتبط با حاملگی، کراتین کیناز-MB و تروپونین سرم مورد مقایسه قرار گرفتند.
یافتهها: میانگین و انحرافمعیار پروتیین A پلاسمایی مرتبط با حاملگی در مبتلایان به سندرم کرونری حاد و گروه کنترل بهترتیب ۲۷/۵۶±۹۳/۸۵ و ۷/۲۹±۸۹/۶۳ بود، بنابراین بین بیماران و گروه کنترل اختلاف معناداری مشاهده نشد، اما سطح کمی PAPP-A در بیماران انفارکتوس میوکارد همراه با صعود قطعه ST بهطور معناداری بالاتر از مبتلایان به آنژین ناپایدار و انفارکتوس میوکارد بدون صعود قطعه ST بود (۰/۰۰۱P<). میانگین و انحرافمعیار PAPP-A در بیماران سندرم حاد کرونری با نتیجه تروپونین مثبت و منفی بهترتیب ۲۷/۵۲±۹۹/۴۲ و ۱۸/۷۹±۹۰/۶۹ بود (۰/۰۲۱P=). ضریب همبستگی ۰/۰۷ بین سطح سرمی PAPP-A با کراتین کیناز-MB بهدست آمد (۰/۲۹۲P=).
نتیجهگیری: در مبتلایان به سندرم کرونری حاد، افزونبر مثبت شدن تروپونین قلبی، پروتیین A پلاسمایی مرتبط با حاملگی نیز بهطور معناداری افزایش یافت.
صدیقه آیتی، لیلا پورعلی، غزل قاسمی، زینب ثابتی بایگی،
دوره 78، شماره 9 - ( 9-1399 )
چکیده
زمینه و هدف: سندرم نفروتیک با پروتیینوری، هایپوآلبومینمی و ادم مشخص میشود. علل این بیماری شامل بیماریهای اولیه کلیوی و یا بیماریهای سیستمیک مثل دیابت، آمیلوییدوز و یا لوپوس اریتماتوز سیستمیک میباشد. هدف از این مطالعه گزارش یک مورد درمان موفقیت آمیز سندرم نفروتیک در بارداری دوقلو میباشد.
معرفی بیمار: بیمار خانم 30 ساله با حاملگی دوقلویی 31 هفته، حاصل باروری آزمایشگاهی بود که با شکایت ادم اندام تحتانی و آزمایش ادرار مبنی بر پروتیین 3+ در مهر 1395 به بیمارستان قائم مشهد مراجعه کرد. با توجه به آزمایشات مختل بیمار با تشخیص احتمالی سندرم نفروتیک تحت درمان با پردنیزولون و هیدروکلروتیازید و فنوفیبرات قرار گرفت. در نهایت در سن بارداری 36 هفته تحت سزارین قرار گرفت و دو نوزاد با آپگار مطلوب متولد شدند.
نتیجهگیری: تشخیص زودرس سندرم نفروتیک و مراقبتهای دقیق بارداری در این بیماران اگر همراه با فشارخون بالا و اختلال عملکرد کلیوی نباشد میتواند با نتایج مطلوب بارداری همراه باشد.
لیلا پورعلی، عطیه وطنچی، آرزو صداقتی، فرناز هادوی، محمدتقی رجبی مشهدی،
دوره 79، شماره 12 - ( 12-1400 )
چکیده
زمینه و هدف: ولولوس سیگمویید در حاملگی یک عارضه نادر بهشمار میآید و تشخیص و درمان آن در بارداری باتوجه به بزرگی شکم و تغییرات فیزیولوژیک بارداری میتواند باچالش و تاخیر همراه باشد. تاخیر در تشخیص و بهدنبال آن تاخیر در درمان میتواند منجر به عوارض نامطلوب و جبرانناپذیر مادری و جنینی شود.
معرفیبیمار: بیمار گزارش شده خانم باردار 29 ساله پرایمی گراوید 31 هفته میباشد که در آذر 1398 با شکایت درد و دیستانسیون شکمی به مرکزدرمانی سطح سه دانشگاه علوم پزشکی مشهد اعزام شد. حال عمومی بیمار در بدو مراجعه خوب بود و از اینرو با تشخیص احتمالی ایلئوس تحت درمان قرارگرفت. باتوجه به پیشرفت علایم و تشدید دیستانسیون شکمی رکتوسیگموییدوسکوپی برای بیمارانجام شد که شواهد انسداد و نکروز روئیت شد. از اینرو بیمار لاپاروتومی اورژانس شد و با تشخیص ولولوس سیگمویید برای بیمارکولستومی انجام گرفت. بعد چهار روز بیمار باحال عمومی خوب مرخص شد و کاندید رزکسیون کولون سیگمویید بعد زایمان شد.
نتیجهگیری: مهمترین موارد در مدیریت صحیح ولولوس سیگمویید در بارداری تسریع در تشخیص و درمان، مایع درمانی و آنتیبیوتیکتراپی میباشد.
سارگل موقرنژاد، مریم جوادیان، هدی شیرافکن، شهلا یزدانی،
دوره 80، شماره 8 - ( 8-1401 )
چکیده
زمینه و هدف: هدف از انجام این مطالعه یافتن علل عدم موفقیت زایمان طبیعی در حاملگی ترم دیررس بود که میتواند برای ادارهی زایمان در این مادران باردار و طرح راهکار برای افزایش زایمان طبیعی سودمند باشد.
روش بررسی: این مطالعه مقطعی در جامعه زنان باردار با حاملگی ترم دیررس بیش از 41 هفته و با انتخاب 148 نفرِ مراجعهکننده به بیمارستان آیتالله روحانی بابل طی فروردین 1397 الی اسفند 1398 انجام شده است. سن مادر، شاخص توده بدنی، سن بارداری، تعداد بارداری و زایمان، مدت بستری، وضعیت و روش آمادگی سرویکس برای ختم بارداری از پرونده بیماران استخراج و ثبت شد. اطلاعات در دو گروه روش ختم بارداری (زایمان طبیعی و سزارین) مورد مقایسه قرار گرفتند. تجزیه و تحلیل آماری با استفاده از SPSS software, version 22 (IBM SPSS, Armonk, NY, USA)، Chi-square test، Student’s t-test و Fitting logistic regression models صورت گرفت. 05/0P< معنادار تلقی گردید.
یافتهها: در این بررسی 167 زن باردار با حاملگی ترم دیررس مورد مطالعه قرار گرفتند. میانگین سنی زنان باردار برابر 98/5±03/26 سال بود. متغیر نمره بیشاپ (Bishop score) بالا با نسبت شانس 44/0، فاکتور پیشگیریکننده برای زایمان سزارین بهشمار میرود (001/0=P). شاخص توده بدنی بالاتر نیز بهعنوان ریسک فاکتور زایمان سزارین شناخته شده است (01/0=P) بهطوریکه بهازای هر واحد افزایش در نمره بیشاپ شانس زایمان سزارین 56% کاهش مییابد و بهازای هر واحد افزایش BMI، شانس سزارین 9% افزایش مییابد.
نتیجهگیری: مطالعه نشان داد نزدیک نیمی از موارد حاملگیهای دیررس منجر به زایمان طبیعی میشوند. BMI بالا احتمال زایمان طبیعی در حاملگیهای ترم دیررس را کاهش میدهد. اما نمره بیشاپ بالاتر میتواند در موفقیت زایمان طبیعی موثر باشد.
فاطمه بیتسیاح، نجمیه سعادتی، مژگان براتی،
دوره 82، شماره 1 - ( 1-1403 )
چکیده
زمینه و هدف: عوارض مادری و نوزادی در حاملگیهای دو قلویی و چند قلویی بالاتر از حاملگیهای تک قلویی میباشد. هدف این مطالعه بررسی پیآمد مادری و نوزادی در زایمانهای دو و چند قلویی میباشد.
روش بررسی: در این مطالعه توصیفی-تحلیلی 266 خانم باردار دو قلویی و چند قلویی که در بیمارستان امام خمینی اهواز از فروردین ماه سال 1399 تا پایان اسفند ماه سال1400 دارای پرونده پزشکی بودند و به شیوه مبتنی بر هدف انتخاب گردیدند و اطلاعات موردنیاز از بخش بایگانی بیمارستان استخراج شد. اطلاعات جمعآوری شده توسط آزمون آماری توصیفی و تحلیلی تجزیهوتحلیل شد.
یافتهها: بیشترین فراوانی تعداد کل موالید مربوط به سال 1399 (6729 نفر) بوده، درحالیکه بیشترین نسبت تعداد زایمانهای دو و چند قلویی به تعداد کل موالید مربوط به سال 1400 (63/4%) میباشد. فراوانی موارد مردهزایی بیشترین فراوانی را دارد که این میزان در سال 1400 (96/62%) میباشد. در عوارض جنینی زایمانهای دو و چند قلویی، زایمان پیش از موعد، وزن کم حین تولد و تاخیر رشد داخل رحمی بین زایمانهای دو قلویی و چند قلویی اختلاف معناداری مشاهده میشود (05/0P<) و برای آنومالی جنینی و مرگ جنینی اختلاف معناداری بین زایمانهای دو قلویی و چند قلویی مشاهده نشد (05/0P>).
نتیجهگیری: فراوانی حاملگی چند قلویی نسبت به مطالعههای قبلی ایران افزایش نشان میدهد و پیشگیری از زایمان زودرس و پایش دقیق جنین میتواند پیامد زایمان دو و چند قلویی را بهتر نماید.
افسانه امیرآبی، سمیرا مشهدی علیپوری، القار خانچی،
دوره 82، شماره 10 - ( 10-1403 )
چکیده
زمینه و هدف: حاملگی خارج از رحم (EP) شایعترین علت مرگومیر مادران در سه ماهه اول بارداری میباشد. تشخیص و درمان زودرس EP با کاهش مرگومیر زنان همراه بوده است و درمان را به سمت روشهای محافظه کارانه با حفظ لوله تغییر داده است. متوتروکسات پر مصرفترین دارو جهت درمان طبی EP میباشد. مطالعه حاضر با هدف بررسی ارزش تشخیصی تغییرات زودهنگام β-HCG (روز 4 نسبت به روز 1) در پیشبینی پیامد درمان با متوتروکسات تک دوز، در حاملگیهای خارج رحمی انجام شد.
روش بررسی: در این مطالعه مقطعی -تحلیلی، 135 بیمار واجد شرایط با حاملگی خارج رحمی دریافتکننده تکدوز متوتروکسات بررسی شدند. متوتروکسات با دوز mg/m2 50 داخل عضلانی تجویز و مقادیر سرمی β-HCG در روزهای 4،1 و 7 تزریق اندازهگیری شد. درصد تغییرات Β-HCG سرم نسبت به مقادیر اولیه محاسبه شد. شکست درمان بهصورت نیاز به جراحی و یا تجویز دوز دوم متوتروکسات تعریف شد.
یافتهها: میزان درمان موفق 67% و میزان شکست درمان 33% بود. در بیماران با افزایش β-HCG روز چهار نسبت به روز یک میزان شکست درمان 86% و در بیماران با کاهش β-HCG میزان شکست درمان 19% بود. کاهش کمتر از 20% سطح β-HCG روز چهار نسبت به روز یک با حساسیت 2/72%)42/82% تا 2/62%=CI) و اختصاصیت 80% (1/89% تا 18/66%=CI) و ارزش اخباری مثبت 60% و ارزش اخباری منفی 88% پیشبینیکننده شکست درمان بود.
نتیجهگیری: بر اساس نتایج مطالعه ما بهنظر میرسد میزان تغییرات سرمی β-HCG روزهای چهارم و هفتم میتواند در پیشبینی شکست درمان تزریق تک دوز متوتروکسات در EP مفید باشد.
