25 نتیجه برای قریب
محمد قریب، عباس نکوفر، احمد قانع بصیری،
دوره 8، شماره 10 - ( 4-1330 )
چکیده
محمد قریب، قانع بصیری،
دوره 9، شماره 10 - ( 1-1331 )
چکیده
رضا قریب،
دوره 12، شماره 2 - ( 2-1333 )
چکیده
محمد قریب، صادق مختارزاده، احمد قانع بصیری،
دوره 12، شماره 4 - ( 2-1333 )
چکیده
محمد قریب، صادق مختارزاده، احمد قانع بصیری،
دوره 12، شماره 6 - ( 2-1333 )
چکیده
محمد قریب، صادق مختارزاده، جواد غفور زاده، احمد شمیم،
دوره 12، شماره 7 - ( 1-1334 )
چکیده
محمد قریب، احمد قانع بصیری،
دوره 12، شماره 8 - ( 1-1334 )
چکیده
محمد قریب، صادق مختارزاده،
دوره 13، شماره 5 - ( 2-1334 )
چکیده
محمد قریب، امیر خسرو فتوحی،
دوره 13، شماره 9 - ( 1-1335 )
چکیده
رضا قریب،
دوره 16، شماره 5 - ( 1-1337 )
چکیده
رضا قریب،
دوره 17، شماره 1 - ( 2-1338 )
چکیده
رضا قریب،
دوره 17، شماره 2 - ( 2-1338 )
چکیده
محمد قریب، مسعود عزیزی، یحیی پویا، اسکندر اخوان،
دوره 17، شماره 8 - ( 1-1339 )
چکیده
رضا قریب،
دوره 21، شماره 5 - ( 1-1342 )
چکیده
محمود اکبریان، فریدون دواچی، احمد سلیم زاده، فرهاد شهرام، فرهاد قریب دوست، عبدالهادی تاجی، محمد پژوهی، احمدرضا جمشیدی،
دوره 60، شماره 4 - ( 4-1381 )
چکیده
مقدمه: استئوپوروز یکی از جدی ترین مشکلاتی است که سلامتی افراد جوامع مختلف در جهان، خصوصا زنان یائسه و افراد پیر را تهدید می کند. با توجه به زمینه های متفاوت ژنتیک، نژاد و جغرافیا، دانسیتی استخوانی می تواند در جوامع گوناگون مختلف باشد. در ایران نیز دانسیتی استخوان می تواند با دانسیتی استخوان در سایر نقاط دنیا متفاوت باشد و ضرورت دارد دانسیتی استخوان در ایران مشخص گردد.
مواد و روشها: این مطالعه به صورت توصیفی بر روی 280 نفر از پرسنل سالم بیمارستان دکتر شریعتی تهران و بستگان آنها که بصورت تصادفی انتخاب و تراکم استخوان با تکنیک DEXA) Dual Energy X-Ray Absorptiometry) در دو محل که شامل ستون فقرات کمری و گردن استخوان ران اندازه گیری شد و اطلاعات بدست آمده توسط Polynomial approximation (درجه سوم) مورد تجزیه قرار گرفت.
یافته ها: در زنان، دانسیتی استخوان در ستون فقرات کمری (L1-L4)، بیشترین مقدار آن در دهه چهارم (0/992 گرم بر سانتی متر مربع) و کمترین آن در دهه هفتم (0/799 گرم بر سانتی متر مربع) بود. دانسیتی گردن استخوان ران، بیشترین مقدار در دهه چهارم (0/826 گرم بر سانتی متر مربع) و کمترین آن در دهه هفتم (0/601 گرم بر سانتی متر مربع) بود. در مردان، دانسیتی فقرات کمری (L1-L4)، بیشترین مقدار در دهه سوم (0/980 گرم بر سانتی متر مربع) و کمترین آن (0/749 گرم برسانتی متر مربع) در دهه دوم بود. در مورد دانسیتی گردن استخوان ران، بیشترین آن در دهه چهارم (0/896 گرم بر سانتی متر مربع) و کمترین آن در دهه هفتم (0/758 گرم بر سانتی متر مربع) بود.
نتیجه گیری و توصیه ها: بطور خلاصه، تراکم نسج استخوان در نمونه مورد بررسی، هم در ستون فقرات و هم در استخوان فمور و در هر دو جنس نسبت به استاندارهای مورد نظر Hologic پایین تر بود.
سید مرتضی باقری، محمدهادی قریب،
دوره 71، شماره 7 - ( مهرماه 1392 )
چکیده
زمینه و هدف : اختلال عملکرد جنسی در مردان، ممکن است ناشیاز نارسایی سیستم شریانی اجسام غاری باشد. مشکل شریانی در ناتوانان جنسی میتواند خبر از وجود مشکلات عروقی خطیرتری از جمله در عروق کرونر بدهد. مطالعه داپلر رنگی با پاپاورین از روشهای تشخیصی در بیماران با ناتوانی جنسی است که انجام آن زمانبر است و اضطراب فراوانی برای بیماران ایجاد میکند. در این مطالعه ارزش حداکثر سرعت سیستولی (Peak Systolic Velocity, PSV) حالت شل آلت را در پیشگویی مشکل شریانی در ناتوانان جنسی مورد بررسی قرار دادیم.
روش بررسی: این مطالعه در سال 1390 در بیمارستان هاشمینژاد تهران بهصورت مطالعه مقطعی برای ارزیابی روش تشخیصی انجام شد. جمعیت مورد مطالعه شامل بیماران با ناتوانی جنسی بودند که تحت داپلر رنگی آلتتناسلی قبل و بعد از تزریق پاپاورین قرار گرفته و بر اساس معیارهای موجود و همچنین بروز پدیده نعوظ بهعنوان استاندارد تشخیصی، وجود مشکل شریانی در آنها جستجو شد. نتایج بهدستآمده قبلاز تزریق پاپاورین براساس نتایج حاصله بعد از تزریق تطبیق داده شد و مورد آنالیز قرار گرفت.
یافتهها: در مجموع دادههای مربوط به 59 بیمار بهصورت کامل استفاده شد. در این میان میانگین سنی بیماران 1/13 ± 6/45 سال (24 تا 74 سال) بود. 22 مورد در پایان نرمال بودند (3/37% از کل بیماران با ناتوانی جنسی)، 29 مورد نارسایی وریدی (نشت وریدی) داشتند و هشت مورد مشکل شریانی داشتند. PSV قبلاز تزریق کمتر از cm/s 5/10 دارای حساسیت 8/93% و ویژگی 3/91% در جهت پیشگویی وجود مشکل شریانی در بیمار بود.
نتیجه گیری: میزان PSV قبلاز تزریق cm/s 5/10 با حساسیت و ویژگی مناسبی دارای قابلیت افتراق بیماران دارای مشکل شریانی از بقیه بیماران با ناتوانی جنسی است.
نعیمه کلالی، سوگند میرشاه، محمد حسین ابراهیمزاده، بیبی فاطمه کلالینیا، علی مرادی، آذر قریب، نفیسه جیرفتی،
دوره 81، شماره 12 - ( اسفند 1402 )
چکیده
بیش از نیمقرن است که از سیمانهای استخوانی جهت محکمشدن مفاصل مصنوعی استفاده میشود. نقش اولیه سیمان استخوان پر کردن فضای آزاد بین پروتز و استخوان است که با ایجاد یک ناحیه الاستیک نیروهای وارد بر مفصل را جذب میکند. این امر علاوه بر تضمین پایداری ایمپلنت مصنوعی، بهبود استخوان آسیبدیده را نیز به همراه دارد. سیمانهای استخوانی پلیمری از یک ماتریکس پلیمری به نام پلیمتیل متاکریلات (PMMA) و یک مونومر مایع به نام متیل متاکریلات (MMA) تشکیل شدهاند، در اثر ترکیب این دو جزء با هم واکنش پلیمریزاسیون رادیکال آزاد رخ میدهد و منجر به سختشدن سیمان میگردد. خواص سیمانهای استخوانی از جمله استحکام مکانیکی، زیستسازگاری و ویژگیهای جابهجایی را میتوان با ترکیب پارامترهای مؤثر در پلیمریزاسیون تنظیم کرد. سیمانهای استخوانی سرامیکی، از ذرات سرامیکی مانند کلسیم فسفات و کلسیم سولفات تشکیل شدهاند که در یک ماتریکس پلیمری پراکندهاند. ذرات سرامیکی استحکام مکانیکی و زیست فعالی را فراهم میکنند، درحالیکه ماتریکس پلیمری خواص حملونقل سیمان را افزایش میدهد. ترکیب این مواد امکان ایجاد سیمانی را فراهم میکند که زیستسازگار، رسانای استخوانی و از نظر مکانیکی پایدار باشند. با پیشرفت مداوم در مواد زیستی، سیمانهای استخوان سرامیکی و پلیمری میتوانند انقلابی در زمینه جراحی ارتوپدی ایجاد کنند و نتایج عملکردی بیماران را بهبود بخشند. اخیراً، محققان جهت افزایش عملکرد سیمانهای استخوانی و رفع محدودیتهای فعلی در کاربردهای ارتوپدی، روی توسعه سیمانهای استخوانی جدید با خواص بهبودیافته، مانند زیستفعالی، فعالیت ضدباکتریایی و قابلیتهای انتقال دارو تمرکز کردهاند. در مطالعه پیشرو، به تفضیل به جزییات انواع سیمانهای استخوانی، خواص مکانیکی، بیولوژیکی، ساختاری و نحوهی بهینهسازی آنها میپردازیم.
آتوسا قریب، سحر یزدانپرست، پیمان محمدی تربتی،
دوره 82، شماره 8 - ( آبان 1403 )
چکیده
زمینه و هدف: تعیین انوع مورفولوژیک کارسینوم اوروتلیال تهاجمی و رفتار تهاجمی آنها به بافتهای اطراف ضروری است. مطالعه حاضر با هدف بررسی انواع واریانتهای کارسینوم اوروتلیال و ارتباط آن با تهاجم به موسکولاریس پروپریا انجام شد.
روش بررسی: در این مطالعه توصیفی جمعیت مورد مطالعه شامل: کلیه بیماران مبتلا به کارسینوم اورتلیال و سایر بدخیمیهای مثانه با سابقه بستری در بیمارستانهای لبافینژاد و مدرس در فروردین 1401 لغایت اسفند 1398 بودند. جهت جمعآوری دادهها پس از تایید کمیته اخلاق دانشگاه، از بایگانی بخش پاتولوژی بیمارستانهای لبافینژاد و مدرس پروندههای بیماران مبتلا به کارسینوم اورتلیال و سایر بدخیمیهای مثانه استخراج شدند. اطلاعات زمینهای، خصوصیات بالینی، دادههای آزمایشگاهی و پاتولوژیک بیماران از طریق بازبینی پرونده بایگانی آنها گرداوری و ثبت شد. ارزیابی تمایز دایورجنت و مورفولوژی واریانتهای گوناگون کارسینومهای وارد شده به مطالعه انجام گردید و درصد هریک از آنها تعیین شد. همچنین، موارد با تهاجم موسکولاریس پروپریا مشخص شده و فراوانیهای هر نوع تهاجم در انواع واریانت ها تعیین گردید.
یافتهها: در مجموع 1243 بیمار در این مطالعه شرکت کردند. میانگین و انحرافمعیار سن بیماران بهترتیب: 2/65 و 2/11 سال بود. 152 نفر (3/12%) زن و 1091 نفر (7/87%) مرد بودند. بیماران دارای مرحله PT1 بیش از 50% موارد را تشکیل میدهند. بیماران مرحله PT4 تنها 7/2% از موارد را تشکیل میدهند. بیشترین فراوانی در کارسینوم اوروتلیال پاپیلاری گرید پایین مشاهده شد.
نتیجهگیری: مطالعه حاضر نشان داد، کمتر از 30% بیماران دارای تهاجم ماسکولاریس پروپریا بودهاند. در کارسینوم اوروتلیال تهاجمی با گرید بالا در مقایسه با سایر انواع هیستولوژیک در نسبت بیشتری از بیماران تهاجم موسکولاریس پروپریا مشاهده شده است و در کارسینوم اوروتلیال تهاجمی با گرید پایین کمترین نسبت تهاجم موسکولاریس پروپریا دیده شده است.
آتوسا قریب، الهام قلیپور خطیر،
دوره 82، شماره 8 - ( آبان 1403 )
چکیده
زمینه و هدف: سرطان یوروتلیال، نهمین سرطان شایع در جهان است و بهعنوان هفتمین بدخیمی شایع در مردان شناخته شده است. هدف از این مطالعه، بررسی فراوانی بیان نشانگر HER2 و عوامل همراه آن در بیماران مبتلا به کارسینوم یوروتلیال است.
روش بررسی: در این مطالعه مقطعی، نمونه مورد بررسی بیماران مبتلا به کارسینوم یوروتلیال (Urothelial carcinoma) جراحی شده به روشهای (TURBT) Transurethral resection of bladder tumor و سیستکتومی رادیکال (Radical cystectomy) در بیمارستان مدرس از فروردین 1399 لغایت اسفند 1402 بودند. بلوکهای پارافینی بیماران استخراج و کنترل شده سپس از نظر بیان نشانگر (HER2) Human epidermal growth factor Receptor 2بهروش ایمونوهیستوشیمی Immunohistochemistry (IHC) بررسی شدند.
یافتهها: در مجموع 84 نفر در این مطالعه شرکت کردند که 74 نفر (1//8%) مرد و 10 نفر (9/11%) زن بودند. اکثر بیماران مورد مطالعه (0/94%) دارای کارسینومای یوروتلیال Conventional بوده، از نظر گرید بیماری 5/84% بیماران دارای تومور با گرید بالا و از نظر مرحله بیماری PT1 Tumor invades subepithelial connective tissue (lamina propria) دارای بیشترین و PT4a (Tumor invades prostate, uterus, or vagina) دارای کمترین فراوانی بودهاند. بهترتیب 44 و 56 بیمار جراحی برداشت تومور مثانه از مسیر مجرای ادراری (Trans urethral resection of bladder tumour, TURT) و سیستکتومی رادیکال (Radical cystectomy) انجام دادهاند. در 19% از کل نمونههای بررسی شده بیان مارکر HER2 مثبت بود.
نتیجهگیری: بیان HER2 ممکن است اطلاعات تعیینکننده پیشآگهی بیشتری را برای بیماران مبتلا به کارسینوم یوروتلیال فراهم کند. اجماع الگوریتم امتیازدهی ایمونوهیستوشیمی HER2 برای اطمینان از اینکه نشانگر زیستی خط اول خوبی برای تعیین انتخاب بیماران برای مطالعات مولکولی و انتخاب آنها برای درمان هدفمند، بسیار مهم است.
سارا معماریان، نرگس مستجابی، بهداد قریب، پرستو رستمی، محمد تقی مجنون، فرزانه عباسی، ریحانه محسنی پور،
دوره 83، شماره 7 - ( مهر 1404 )
چکیده
زمینه و هدف: دیابت ملیتوس نوع یک با افزایش شیوع روز افزون درجمعیت کودکان تاثیر قابل توجهی بر سلامت روان و کیفیت و سبک زندگی بیماران دارد. شروع بیماری در کودکی و همراهی آن با کودک در سنین مدرسه و نوجوانی و در سیر رشدی و تکاملی، اثرات متعدد روی روند رشد و تجربیات ذهنی بیماران میگذارد.
روش بررسی: این مطالعه مقطعی برروی 183 بیمار مبتلا به دیابت نوع یک در بیمارستان مرکز طبی کودکان از فروردین تا اسفند 1401در سنین 9 تا 18 سال انجام شده است. طول مدت بیماری در جمعیت از یک سال تا 15 سال بوده است. 44% جمعیت دختر و 56% پسر بودهاند. 77% افراد سن زیر 13 سال داشتهاند و مابقی بالای 13 سال سن داشتهاند. اطلاعات توسط والدین در پرسشنامه الکترونیکی آخنباخ (112 سوال ) تکمیل شد. پس از آن براساس استاندارد تعریف شده برای پرسشنامه، نمرات در دستههای بالینی، مرزی و نرمال طبقهبندی شدهاند.
یافتهها: در بین دو جنس مختلف اختلاف معناداری از جهت ابتلا به اختلالات مختلف رویت نشده است. اما تفاوت معناداری در ابتلا به مشکلات بیرونی سازی شده در سنین مختلف و طول مدت بیماری متفاوت گزارش شده است. همچنین میانگین نمرات در اختلالات بیرونی سازی شده، اختلالات اضرابی/افسردگی، رفتار قانون شکنی، مشکلات درونی سازی شده و مشکلات کلی با سنین مختلف ارتباط معنادار داشته است.
نتیجهگیری: نتایج این پژوهش نشان میدهد با افزایش سن بیماران و گذشت بیشتر از پنج سال از شروع ابتلا به دیابت، خطر ابتلا به اختلالات روانپزشکی بیشتر میشود و در نتیجه توصیه به غربالگری روانپزشکی به صورت روتین در این کودکان میشود.
