3 نتیجه برای استافیلوکوکوس اورئوس مقاوم به متیسیلین
صفیه عباسی، ساسان طاعی، بهنام زمانزاد،
دوره 73، شماره 11 - ( 11-1394 )
چکیده
زمینه و هدف: انتروتوکسینهای A و B از جمله فاکتورهای بیماریزایی مهم استافیلوکوکوس اورئوس هستند که همگی سوپر آنتیژن بوده و از جمله عوامل ناراحتیهای گوارشی هستند. این مطالعه بهمنظور شیوع فراوانی ژنهای مولد انتروتوکسین در سویههای بالینی استافیلوکوکوس اورئوس (SEA, SEB) جدا شده از بیماران بستری در بیمارستانهای آموزشی شهرکرد انجام گرفت. روش بررسی: در این مطالعه توصیفی- مقطعی، تعداد 110 ایزوله استافیلوکوکوس اورئوس از بیماران بستری طی مدت هشت ماه از اردیبهشت 1393تا دی 1393 جمعآوری و نمونهها در ابتدا با استفاده از روشهای استاندارد بیوشیمیایی و آزمایشگاهی تعیین هویت شده و حداقل غلظت مهارکننده آنها نسبت به آنتیبیوتیک اگزاسیلین بهروش Broth micro dilution تعیین گردید. نمونهها پس از کشت و تأیید آزمونهای بیوشیمیایی توسط تکنیک Polymerase chain reaction (PCR) ارزیابی شدند. یافتهها: تعداد 110 نمونه آلوده به استافیلوکوکوس اورئوس جدا شد که از این تعداد دو مورد (8/1%) آلوده به استافیلوکوکوس اورئوس حاوی هر دو ژن انتروتوکسین A و B بودند، همچنین، دو مورد (8/1%) از نمونههای آلوده دارای انتروتوکسین B و 26 مورد از نمونه بالینی حاوی ژن انتروتوکسین A (6/23%) شناسایی گردید. نتیجهگیری: بر اساس یافتههای ما پیشنهاد میشود که شناسایی ژنهای انتروتوکسین استافیلوکوکوس اورئوس از طریق PCR که یک روش اختصاصی، حساس، سریع و ارزان میباشد جایگزین روشهای سنتی گردد.
شکوفه اکبری، منیره رحیمخانی، رضا میرنژاد،
دوره 81، شماره 10 - ( 10-1402 )
چکیده
زمینه و هدف: امروزه باکتری استافیلوکوکوس اورئوس مقاوم به متیسیلین Methicillin-resistant staphylococcus aureus (MRSA) بهدلیل مقاومت به داروهای ضدمیکروبی به یکی از نگرانیهای سلامت عمومی تبدیل شده که درمان بیماران مبتلا به عفونتهای ناشی از این باکتری را با مشکل مواجه کرده است. بنابراین در این بررسی با هدف مقایسه روشهای فنوتیپی و ژنوتیپی جهت تشخیص استافیلوکوکوس اورئوس مقاوم به متیسیلین جدا شده از بیماران بیمارستانهای تابعه دانشگاه علوم پزشکی تهران و همچنین بررسی ژن nor A در این نمونهها انجام شده است.
روش بررسی: در تحقیق توصیفی- مقطعی حاضر که از بهمن 1401 تا شهریور 1402 بهطول انجامید، تعداد 43 سویه استافیلوکوکوس اورئوس از بخشهای مختلف بیمارستانهای شهر تهران جمعآوری و به آزمایشگاه دانشکده پیراپزشکی دانشگاه علوم پزشکی تهران که محل انجام تحقیق بود ارسال شد. پس از شناسایی سویهها، مقاومت جدایهها نسبت به 14 نوع آنتیبیوتیک با روش انتشار دیسک بررسی گردید.
یافتهها: تستهای تشخیصی استافیلوکوکوس اورئوس از جمله رنگآمیزی گرم روی کلنیها و انجام تست کاتالاز و DNase و کواگولاز انجام گرفت و مشخص شد که تمام سویهها استافیلوکوکوس اورئوس بودند. در مرحله بعد با روش PCR و استفاده از پرایمر mec A، 43 سویه جدا شده از خون و زخم دارای mec A بوده و از نظر ژنوتیپی وجود سویههای MRSA تایید شد. از 43 سویه استافیلوکوکوس اورئوس با بررسی PCR و الکتروفورز مشحص شد تعداد 26 نمونه دارای ژن nor A بودند.
نتیجهگیری: نتایج نشان میدهد که میزان شیوع باکتری استافیلوکوکوس اورئوس در نمونههای بیمارستانی قابل توجه بوده و مقاومت به متیسیلین و سیپروفلوکسازین در سویههای این باکتری افزایش یافته است.
کوثر حاجتی، بهناز دیهیم،
دوره 83، شماره 6 - ( 6-1404 )
چکیده
زمینه و هدف: لیشمانیوز یکی از مهمترین بیماریهای انگلی است که مستعد ابتلا به عفونتهای ثانویه باکتریایی بوده و ماحصل آن، تشدید التهاب، تأخیر در ترمیم بافت و افزایش مقاومت دارویی است. باتوجه به اهمیت این پدیده، پژوهش حاضر با هدف شناسایی عوامل باکتریایی و تعیین الگوی مقاومت آنتیبیوتیکی آنها در ضایعات بیماران مبتلا به لیشمانیوز جلدی طراحی شده است.
روش بررسی: مطالعه مقطعی حاضر از اردیبهشت 1401 تا دی 1401 در دزفول با 173 بیمار مشکوک به لیشمانیوز جلدی انجام شد. علاوهبر نمونهبرداری از ضایعات جلدی برای تشخیص لیشمانیوز، ترشحات زخم با استفاده از سواب استریل جمعآوری و روی محیطهای آگار خوندار و آگار مککانکی کشت داده شد. باکتریها با رنگآمیزی گرم و آزمایشهای بیوشیمیایی شناسایی شدند. الگوی حساسیت آنتی بیوتیکی با استفاده از روش دیسک دیفیوژن و طبق دستورالعملهای 2024 CLSI تعیین شد.
یافتهها: لیشمانیوز جلدی در 3/65% موارد شناسایی شد که در 46 مورد (6/26%) دچار عفونت ثانویه باکتریایی بودند. استافیلوکوکوس اورئوس (4/67%) و کلبسیلا پنومونیه (13%) شایعترین ایزولهها بودند. فراوانی استافیلوکوکوس اورئوس مقاوم به متیسیلین 9/41% بود و 2 ایزوله اشریشیاکلی بتالاکتامازهای وسیعالطیف مثبت بودند. تمام ایزولهها نسبت به ونکومایسین، تیکوپلانین و کلیستین حساس بودند. زخمهای ناحیه پا و کمر بیشتر درگیر عفونت باکتریایی شده بودند (05/0>P).
نتیجهگیری: شرایط محیطی نامناسب و کمبود امکانات درمانی نقش مهمی در بروز و تشدید ضایعات لیشمانیایی عفونی ایفا میکند. رویکرد درمانی تلفیقی و آموزش کادر درمان میتواند روند کنترل بیماری و ترمیم زخمها را بهبود بخشد.
