2 نتیجه برای اطفال.
محدثه شاد، علی صمدی خانقاه، رضا شجاعیان، خشایار اتقیائی،
دوره 82، شماره 7 - ( 7-1403 )
چکیده
زمینه و هدف: پرولاپس رکتوم، که با بیرونزدگی مخاط رکتوم از طریق اسفنکتر آنال مشخص میشود، یک وضعیت نسبتا نادر در کودکان است. این وضعیت میتواند بهدلیل چندین عامل آناتومیک و عملکردی ایجاد شود. این مطالعه به منظور بررسی عادات دفع در کودکان مبتلا به پرولاپس رکتوم انجام شد.
روش بررسی: این مطالعه به صورت گذشتهنگر از سال 1396 تا 1400در بیمارستانهای کودکان اکبر و شیخ مشهد انجام شده است. جمعیت مورد مطالعه شامل 50 کودک زیر 14 سال بود که با تشخیص پرولاپس رکتوم به بیمارستان مراجعه کرده بودند. معیارهای ورود شامل کودکان زیر 14 سال با تشخیص پرولاپس رکتوم بود و معیارهای خروج شامل دادههای ناقص یا کودکان با سایر شرایط شدید بهداشتی بدون ارتباط با پرولاپس رکتوم، بودند.
یافتهها: نتایج نشان داد که 4/67% از نمونهها پسر بودند و گروه سنی بیشتر تحت تاثیر قرار گرفته کودکان زیر دو سال (8/38%) بودند. 1/57% از کودکان حرکات روده روزانه داشتند و 2/68% از بیماران گزارش کردند که مدفوع به طور مداوم سفت است. همچنین، 48% از کودکان درد یا سوزش در هنگام دفع تجربه کردند.
نتیجهگیری: یافتههای این مطالعه نشان میدهد که کودکان مبتلا به پرولاپس رکتوم اغلب با چالشهای مربوط به قوام مدفوع و درد در هنگام دفع مواجه هستند، با وجود اینکه حرکات رودهای مکرر دارند.
بهرنگ رضوانی کاخکی، مرتضی طالبی دولوئی، مریم سبحانی، مریم ضیایی،
دوره 82، شماره 10 - ( 10-1403 )
چکیده
زمینه و هدف: کنترل درد و اضطراب در کودکان امری مهم و درعین حال دشوارتر در مقایسه با بزرگسالان است. در مطالعهی حاضر تلاش شده است تا با اضافه کردن روش بیحسی موضعی با لیدوکایین پس از بیدردی و آرامبخشی وریدی با کتامین، میزان دوز کلی و در نتیجه عوارض ناشی از کتامین کاسته شود.
روش بررسی: این مطالعه بهصورت کارآزمایی بالینی تصادفی شده دو سویهکور از بازه زمانی خرداد 1396 تا خرداد 1397 در اورژانس بیمارستان خاتمالانبیا زاهدان انجام گرفت. مجموع 60 کودک دچار آسیب انگشتان دست با محدودهی سنی یک تا پنج سال به روش بلوکهای تصادفی به دو گروه 30 نفره تقسیم شدند. به گروه کنترل فقط کتامین وریدی با دوز mg/kg 5/1 تزریق شد و به گروه مداخله پس از تزریق کتامین وریدی، بیحسی موضعی با لیدوکایین هم تزریق شد.
یافتهها: مدت زمان ریکاوری در گروه مداخله (48/9±27/29 دقیقه) بهطور چشمگیری کمتر از گروه کنترل (59/10±90/35 دقیقه) بود (01/0P=). هیچگونه عارضهی چشمگیر قلبی- ریوی در دو گروه رخ نداد. نرخ استفراغ (08/0P=) و افت درصد اشباع اکسیژن خون (3/0P=) در گروه کنترل بیشتر از گروه مداخله بود اما از نظر آماری معنادار نبود. اضافه کردن بیحسی موضعی به تزریق وریدی کتامین طول مدت دومین تکرار تزریق کتامین بهطور معناداری به تاخیر میاندازد (01/0P=)، اما روی زمان اولین و سومین تکرار دوز کتامین تاثیری نداشت.
نتیجهگیری: اضافه کردن بیحسی موضعی با لیدوکایین تزریقی پس از بیدردی/آرامبخشی با استفاده از کتامین وریدی میتواند بهطور موثری باعث کوتاهتر شدن زمان هوشیاری و زمان ترخیص بیماران دچار آسیبهای تروماتیک انگشتان در کودکان شود.
