پراکندگی ویروسهای آنفلوآنزا در گونههای مختلف پرندگان و پستانداران تهدید جدی جمعیتهای انسانی و حیوانی در سطح جهانی است. انتقال مستقیم ویروسهایی که دارای گیرندههای اختصاصی اسید سیالیک شبیه ویروسهای آنفلوآنزا انسانی هستند هشداری برای پیدایش یک سویه جهش یافته جدید است که بهاحتمال شاخصههای مولکولی برای تکثیر آسان در میزبان انسانی را کسب کرده و میتواند بهسهولت از فردی به فرد دیگر منتقل شود. تغییرات ژنتیکی، بازپدیدی و نوپدیدی واریتههای آنتیژنی و انتقال ویروس آنفلوآنزا پرندگان به انسان اقدامات گسترده برای کنترل جهانگیری را میطلبد. واکسیناسیون، پیشگیری دارویی و محافظت فردی ابزارهای برخورد با عفونت ویروسی هستند. پدیدار شدن سویههای مقاوم تحت فشار انتخابی دارو و کارایی محدود آنها در موارد پرخطر، نیاز به راهبردهای درمانی جدید را بیشتر میکند. در سالهای اخیر ترکیباتی که بر مراحل مختلف چرخه زندگی ویروس اثر میگذارند معرفی و دامنه گستردهای از راهبردهای ضد ویروسی شامل بازداشتن ورود و توقف تکثیر ویروس یا هدف قرار دادن مسیرهای انتقال پیام داخلی سلولی ارایه شدهاند. واکسنهای غیرفعال فقط پاسخ سلولهای B را برمیانگیزند. کاربرد این واکسن در نتیجه پدیدار شدن واریتههای آنتیژنی جدید ویروس با محدودیتهایی مواجه شده است. در دهه اخیر طراحی واکسنهای ژنی با هدف قرار دادن پروتیینهای ویروسی که پاسخهای ایمنی هومورال و سلولی را القا میکنند، مورد توجه بوده است. افزایش و هدایت این پاسخها با بهرهگیری از یاور قابل دستیابی است. توانایی یاورهای مولکولی زیستی مانند سایتوکینها، اینترلوکینها، و مشتقات باکتریایی برای بهبود ایمنیزایی واکسنها بهعنوان راهبردی نوین در حال ارزیابی است، هر چند پروتیینهای تنظیمکننده سامانه ایمنی توجه بیشتری را به خود معطوف کردهاند.
