آرش سلمانینژاد، سجاد شریعتی، محمدرضا زمانی، عباس شکوری،
دوره 77، شماره 10 - ( 10-1398 )
چکیده
بیماری بهجت، یک بیماری خودالتهابی و خودایمنی مزمن و سیستمیک به حساب میآید که علایم عمومی آن شامل زخمهای دهانی و تناسلی و همچنین عارضههای پوستی و چشمی بوده که ممکن است با تظاهرات مختلف سیستمیک در روده، سیستم عصبی و سایر علایم همراه باشد. علل ایجاد آن هنوز بهطور دقیق مشخص نیست. از عوامل احتمالی ایجاد بیماری بهجت موارد عفونی مانند ویروس هرپس سیمپلکس، شرایط التهابی و خودایمنی همچون افزایش یا کاهش برخی سایتوکینها و سلولهای ایمنی و همچنین واریانتهای ژنی متعدد را میتوان نام برد. برخی سایتوکینها مانند فاکتور نکروز کننده تومور α، اینترلوکین ۱β و اینترلوکین ۱۷ در این بیماری افزایش و برخی مانند اینترلوکین ۱۰ کاهش نشان میدهد. همچنین از آنجایی که بیماری بهجت منجر به آسیبهای واسکولیت و بافتی میگردد که در التهاب نقش دارد، غلظتهای نامعمول کموکاینها و مولکولهای چسبنده نیز میتواند در شناخت علل بیماری کمک کنند. در بین نواقص عملکردی سیستم ایمنی، غلظت افزایش یافته نوتروفیلها و مونوسیتها حایز اهمیت است که منجر به افزایش واسطههای اکسیژن میگردد. بیماری بهجت با برخی بیماریهای خودایمنی مانند لوپوس، پسوریازیس، اسپوندیلیت آنکیلوزان و بیماری التهابی روده خصوصیات مشترکی نشان میدهد که ممکن است نقش عوامل و ژنهای یکسان در آنها را پیشنهاد کند. این مقاله مروری با استفاده از جمعبندی مطالعات جدید سعی در معرفی بیماری بیماری بهجت و همچنین عوامل ایمونولوژیک دخیل در ایجاد آن را دارد.
