زمینه و هدف: حاملگی مولار، بهویژه بیماری تروفوبلاستیک پایدار حاملگی یکی از مسائل مهم و نگرانکننده در طب مامایی و زنان است. اما آنچه بیش از بروز بیماری تروفوبلاستیک پایدار حاملگی و درمان آن اهمیت دارد، پیامدهای بارداری بعدی است. از آنجا که این بیماری بیشتر زنان در سنین باروری را درگیر میکند، از نکات مهم در موفقیت درمان پیامدهای باروری میباشد. هدف از این مطالعه، یافتن پیامدهای بارداری پس از انجام شیمیدرمانی با اکتینومایسین-دی در بیماران تروفوبلاستیک پایدار کم خطر میباشد.
روش بررسی: این مطالعه کوهورت گذشتهنگر بر روی ۷۴ بیمار که بین سالهای ۱۳۸۳ تا ۱۳۹۳ با تشخیص نئوپلازی تروفوبلاستیک حاملگی بارداری کمخطر به بیمارستانهای فیروزگر و بیمارستان میرزا کوچکخان مراجعه کرده و یا ارجاع شده بودند، انجام شد. بیمارانی که پس از ساکشن کورتاژ مول (و یا هر حاملگی دیگری) بهدلیل افزایش بیش از ۱۰% سطح Beta-hCG برای سه هفته و یا در حد تغییر ۱۰% (پلاتو) برای چهار هفته، تحت شیمیدرمانی با اکتینومایسین-دی قرار گرفته بودند، وارد مطالعه شدند. نتایج باروری بعدی این بیماران با استفاده از دادههای مندرج در پرونده شان گردآوری و مورد ارزیابی قرار گرفت.
یافتهها: از ۷۴ بیمار که وارد مطالعه شدند ۸۴% زایمان موفق و بدون عارضه، ۴% سقط، ۴% تکرار مول، ۲/۷% پرهاکلامپسی، ۵/۴% زایمان زودرس مشاهده شد. همچنین در بررسی کنونی هیچگونه مردهزایی و ناهنجاری جنینی نیز مشاهده نگردید.
نتیجهگیری: پیامدهای باروری پس از شیمیدرمانی با اکتینومایسین، تفاوتی با افرادی که شیمیدرمانی نمیشوند، ندارد.
