اسکلروز متعدد یک بیماری مزمن دستگاه عصبی مرکزی است که با تخریب غلاف میلین و در موارد شدید صدمه به آکسونها ایجاد ناتوانی میکند. این مطالعه درجه ناتوانی بیماران مبتلا به اسکلروز متعدد را قبل و بعد از درمان با متیل پردنیزولون ارزیابی نموده است.
روش بررسی: این مطالعه از نوع مطالعات مقطعی و شامل تمام 63 بیماری بود که در عرض یکسال با تشخیص اسکلروز متعدد قطعی در مرکز تحقیقات بیماریهای مغز و اعصاب ایران بستری شدند. پس از اخذ رضایت کتبی اطلاعات مورد نیاز بیماران شامل سن و جنس، وضعیت فعالیت سیستم عصبی مرکزی و نمره "وضعیت ناتوانی گسترشیافته" بر اساس معاینه بیمار قبل و بعد از درمان با دوز بالای متیل پردنیزولون وریدی، بهدست آمد.
یافتهها: درمان با دوز بالای متیل پردنیزولون، نمره وضعیت ناتوانی گسترشیافته (EDSS) بیماران را از میانگین 595/4 به 635/3 کاهش داد. در بین سیستمهای عملکردی نیز بیشترین تغییرات ایجاد شده مربوط به فعالیت هرمی با کاهشی بهمیزان 13/1 واحد بود. میزان کاهش ناتوانی پس از درمان در بقیه سیستمها بین 38/0 تا 57/0 بود.
نتیجهگیری: بهنظر میرسد که هر چه تعداد دفعات عود کمتر باشد، تاثیر درمان بهمراتب بهتر میباشد. ارتباط معنیداری بین سن بیمار و میزان تاثیر درمان در این مطالعه حاصل نشد، هرچند که تاثیر درمان در کاهش ناتوانی در بیماران مذکر بیشتر از بیماران مونث بود (05/0p=). درمان با متیل پردنیزولون دارای اثرات فوری و کوتاهمدت (یک ماه) در سیستم ایمنی میباشد که بهبودی رادیولوژیک و کلینیکی احتمالا دلیلی بر آن میباشد.
