Normal
0
false
false
false
EN-US
X-NONE
AR-SA
MicrosoftInternetExplorer4
زمینه و هدف: مقاومت بهانسولین در
مبتلایان به سندرم تخمدان پلیکیستیک، یکی از مارکرهای مهم پیامد بد درمان نازایی
میباشد. هدف ما از این مطالعه، بررسی نقش متفورمین در پیشگویی نتایج درمانی تزریق
اسپرم در سیتوپلاسم تخمک Intra Cytoplasmic Sperm Injection در بیماران نابارور مبتلا به سندرم تخمدان پلیکیستیک میباشد.
روش بررسی: در یک مطالعه
کارآزمایی بالینی دوسوکور تصادفی، با کنترل که در زنان نابارور 38-20 ساله، مبتلا
بهسندرم تخمدان پلیکیستیک کاندید ICSI،
مراجعهکننده به درمانگاه نازایی بیمارستان میرزا کوچکخان در طی سالهای 87-85 انجام
شد. بیماران در هر گروه درمانی متفورمین و پلاسبو، بر اساس شاخص توده بدنی (BMI)، به دو گروه تقسیم شدند.
یافتهها: از 52 خانم مورد
مطالعه، (50%)26 نفر گروه درمان با متفورمین و (50%)26 نفر گروه پلاسبو بودند.
درمان با متفورمین، در خانمهای با2kg/m BMI<28، باعث افزایش معنیدار تعداد
فولیکول بالغ، تعداد امبریو، تعداد اووسیت و تعداد اووسیت بالغ شد ولی در خانمهای
با (28&leBMI) مبتلا به PCOS،
اثر قابل ملاحظهای نداشته است. در خانمهای در هر دو گروه وزنی بالا و پایین
حاملگی شیمیایی و حاملگی کلینیکی، در گروه متفورمین، بیشتر از گروه کنترل و میزان
سقط کمتر بود ولی این تفاوتها معنیدار نبود.
آنالیز لوجستیک رگرشن، با تعدیل اثر تعداد فولیکول بالغ، تعداد امبریو، تعداد
موارد امبریو با کیفیت A، تعداد اووسیت و BMI،
تفاوت معنیداری در حاملگی کلینیکال در دو درمان با متفورمین و پلاسبو، نشان نداد.
نتیجهگیری: درمان
متفورمین در بیماران PCOS کاندید IVF/ICSI، در گروه وزن نرمال، اثر بهتری دارد. در این مورد تحقیقات بیشتری مورد نیاز است.
