عصمت عبدی، سعید لطیفی نوید، حمید لطیفی نوید، صابر زهری، عباس یزدانبد،
دوره 76، شماره 6 - ( 6-1397 )
سرطان معده دومین علت مرگومیرهای ناشی از سرطان را در جهان شامل میشود. ژنوتیپهای خاصی از هلیکوباکترپیلوری در ایجاد آتروفی و سرطان معده نقش دارند. بیومارکر c1 هلیکوباکترپیلوری واقع در انتهای '3 ژن vacA، (در مقایسه با ژنوتیپهای نواحی m، i، d و یا cagA) قویا با آنوکارسینومای معده مرتبط است. درمان آنتیهلیکوباکترپیلوری میتواند یک روش موثر برای ممانعت از سرطان معده باشد. ارتباط بیان سایتوکینها و ایجاد پاسخهای التهابی نشان داده شده است. وجود پلیمورفیسم در ژنهای سایتوکینها از جمله IL-1B،IL-8 ، IL-10 و TNF-α ممکن است بهعنوان فاکتور خطر برای سرطان معده محسوب شود. میانکنش ژنتیک باکتریایی و میزبان، نقش مهمی در بروز سرطان معده ایفا میکند. Micro-RNA ها ریبونوکلییک اسیدهای غیرکدکنندهای بهطول ۲۵-۱۸ نوکلئوتید میباشند که نقش مهمی را در تنظیم بیان ژن ایفا میکنند. سلولهای سرطانی الگوی بیانی متفاوتی را در مقایسه با نوع نرمال نشان میدهند. میکروRNAها به دو گروه پیش برنده آپوپتوز و ضدآپوپتوز طبقهبندی میشوند و میتوانند بهعنوان آنکوژن و یا مهارکنندههای توموری عمل نمایند. انواع گوناگونی از این مولکولها در مراحل مختلف سرطان ازجمله تومورزایی، متاستاز و رگزایی درگیر هستند. با توجه به اینکه بیش از 50% سرطانهایی که در مراحل اول تشخیص داده میشوند، قابل درمان هستند، بنابراین شناسایی نشانگرهای زیستی سرطان معده میتواند نقش موثری را در پیشگیری، تشخیص زودرس و ﻣﻌﺎﻟﺠـﻪ سریع بیماری داشته باشد. مقاله حاضر به بررسی و مرور جدیدترین یافتهها در مورد نشانگرهای زیستی باکتریایی و بافتی سرطان معده خواهد پرداخت.
