دوره 83، شماره 6 - ( شهریور 1404 )
جلد 83 شماره 6 صفحات 461-456 |
برگشت به فهرست نسخه ها
Download citation:
BibTeX | RIS | EndNote | Medlars | ProCite | Reference Manager | RefWorks
Send citation to:
BibTeX | RIS | EndNote | Medlars | ProCite | Reference Manager | RefWorks
Send citation to:
Taheri Soodejani M, Torkpour R. A 30-year trends of autism incidence in Iranian
children under 5 years: a brief report. Tehran Univ Med J 2025; 83 (6) :456-461
URL: http://tumj.tums.ac.ir/article-1-13678-fa.html
URL: http://tumj.tums.ac.ir/article-1-13678-fa.html
طاهری سودجانی مسلم، ترکپور رقیه. روند ۳۰ سالهی بروز اوتیسم در کودکان زیر پنج سال ایرانی: یک گزارش کوتاه. مجله دانشکده پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی تهران. 1404; 83 (6) :456-461
1- مرکز توسعه تحقیقات بالینی، بیمارستان شهید صدوقی، دانشگاه علوم پزشکی شهید صدوقی، یزد، ایران.
2- گروه آمار زیستی و اپیدمیولوژی، دانشکده بهداشت، دانشگاه علوم پزشکی شهید صدوقی، یزد، ایران. ،ykta.torkpour1994@gmail.com
2- گروه آمار زیستی و اپیدمیولوژی، دانشکده بهداشت، دانشگاه علوم پزشکی شهید صدوقی، یزد، ایران. ،
چکیده: (178 مشاهده)
زمینه و هدف: اختلال طیف اوتیسم (Autism spectrum disorder, ASD) یکی از مهمترین اختلالات عصبرشدی دوران کودکی است. این مطالعه با هدف بررسی روند بروز اوتیسم در کودکان زیر پنج سال ایرانی طی سالهای ۱۹۹۰ تا ۲۰۲۱ انجام شد.
روش بررسی: این مطالعه اکولوژیک که تحلیل داده های آن از مهر تا اسفند ۱۴۰۳ انجام شد.دادهها از پایگاه بار جهانی بیماری (Global burden of disease, GBD) بر اساس جنسیت و استان استخراج شد. نرخ بروز برای مقایسه بین جنسیتها و استانها محاسبه گردید. برای تحلیل روند سالانه از رگرسیون Joinpoint استفاده شد.
یافتهها: بروز اوتیسم تا سال ۲۰۰۵ روند افزایشی تدریجی داشت، سپس تا ۲۰۰۹ به اوج رسید و پس از آن تا ۲۰۲۱ کاهش یافت. نسبت مرد به زن در تمام دوره ۳ به ۱ بود. استانهای مرزی نوسانات بیشتری داشتند.
نتیجهگیری: بر خلاف روند جهانی، بروز اوتیسم در ایران پس از ۲۰۰۹ کاهش یافته که میتواند ناشی از کاهش موالید، تغییر معیارهای تشخیصی و چالشهای غربالگری باشد.
روش بررسی: این مطالعه اکولوژیک که تحلیل داده های آن از مهر تا اسفند ۱۴۰۳ انجام شد.دادهها از پایگاه بار جهانی بیماری (Global burden of disease, GBD) بر اساس جنسیت و استان استخراج شد. نرخ بروز برای مقایسه بین جنسیتها و استانها محاسبه گردید. برای تحلیل روند سالانه از رگرسیون Joinpoint استفاده شد.
یافتهها: بروز اوتیسم تا سال ۲۰۰۵ روند افزایشی تدریجی داشت، سپس تا ۲۰۰۹ به اوج رسید و پس از آن تا ۲۰۲۱ کاهش یافت. نسبت مرد به زن در تمام دوره ۳ به ۱ بود. استانهای مرزی نوسانات بیشتری داشتند.
نتیجهگیری: بر خلاف روند جهانی، بروز اوتیسم در ایران پس از ۲۰۰۹ کاهش یافته که میتواند ناشی از کاهش موالید، تغییر معیارهای تشخیصی و چالشهای غربالگری باشد.
نوع مطالعه: گزارش كوتاه |
ارسال پیام به نویسنده مسئول
| بازنشر اطلاعات | |
 |
این مقاله تحت شرایط Creative Commons Attribution-NonCommercial 4.0 International License قابل بازنشر است. |
