دوره 25، شماره 3 - ( 4-1404 )
جلد 25 شماره 3 صفحات 262-253 |
برگشت به فهرست نسخه ها
Download citation:
BibTeX | RIS | EndNote | Medlars | ProCite | Reference Manager | RefWorks
Send citation to:
BibTeX | RIS | EndNote | Medlars | ProCite | Reference Manager | RefWorks
Send citation to:
Chamani D, Rahimi E, Moghdisi M. The Effect of Endurance Training on PGC1α Protein Content, Glycosylated Hemoglobin and Metabolic Syndrome Indices in Obese Rats with Type 2 Diabetes. ijdld 2025; 25 (3) :253-262
URL: http://ijdld.tums.ac.ir/article-1-6396-fa.html
URL: http://ijdld.tums.ac.ir/article-1-6396-fa.html
چمنی دنیا، رحیمی اسکندر، مقدسی مهرزاد. تأثیر تمرین استقامتی بر محتوای پروتئین PGC1α، هموگلوبین گلیکوزیله و شاخصهای سندرم متابولیک در موشهای صحرایی چاق مبتلا به دیابت نوع دو. مجله دیابت و متابولیسم ایران. 1404; 25 (3) :253-262
دنیا چمنی1 
، اسکندر رحیمی*2 ، مهرزاد مقدسی3
، اسکندر رحیمی*2 ، مهرزاد مقدسی3
1- گروه تربیت بدنی، مؤسسۀ آموزش عالی زند، شیراز، ایران
2- گروه تربیت بدنی، مؤسسۀ آموزش عالی زند، شیراز، ایران ،erahimi58@gmail.com
3- گروه علوم ورزشی، واحد شیراز، دانشگاه آزاد اسلامی، شیراز، ایران
2- گروه تربیت بدنی، مؤسسۀ آموزش عالی زند، شیراز، ایران ،
3- گروه علوم ورزشی، واحد شیراز، دانشگاه آزاد اسلامی، شیراز، ایران
چکیده: (2020 مشاهده)
مقدمه: سندرم متابولیک از مجموعهای از بیماریها مانند چاقی شکمی، تریگلیسیرید بالا، فشار خون، قند خون بالا و همچنین با چربی مفید پایین مشخص میشود. هدف تحقیق حاضر بررسی تأثیر تمرین استقامتی بر محتوای پروتئین PGC1α، هموگلوبین گلیکوزیله و شاخصهای سندرم متابولیک در موشهای صحرایی چاق مبتلا به دیابت نوع دو است.
روشها: 18 سر موش صحرایی نژاد ویستار با میانگین وزنی 20±200 گرم انتخاب شدند و چهارهفته تحت غذای پُرچرب قرار گرفتند. سپس تعداد 12 سر بهصورت تصادفی انتخاب و با تزریق محلولهای نیکوتینآمید ( mg/kg110) و استرپتوزوتوسین ( mg/kg50) دیابت نوع دو القاء شدند. موشهای دیابتی بهطور تصادفی در دو گروه تمرین و کنترل بیمار تقسیم شدند. یک گروه کنترل سالم نیز در نظر گرفته شد. نمونههای گروه تمرین بهمدت 8 هفته و هر هفته 5 جلسه با شدتی حدود 50 تا 70 درصد حداکثر سرعت تمرین استقامتی روی تردمیل انجام دادند. 48 ساعت پس از آخرین جلسۀ تمرین موشها قربانی و متغیرها اندازهگیری شدند. جهت تجزیهوتحلیل دادهها از آزمونهای آنوای یکطرفه و تعقیبی توکی در نرمافزار SPSS نسخۀ 29 صورت گرفت.
یافتهها: تمرین استقامتی منجر به کاهش معنیداری در سطوح قند خون ناشتا، هموگلوبین گلیکوزیله (HbA1c) و سطوح تریگلیسیرید خون شد (0001/0 P=). از طرفی بر سطوح HDL تأثیری را نشان نداد (087/0 P=). در مقابل منجر به افزایش میزان درونسلولی PGC-1α شد (0001/0 P=).
نتیجهگیری: نتایج نشان میدهد تمرین استقامتی با تنظیم عوامل مرتبط با سندرم متابولیک میتواند بهعنوان یک عامل کمککنندۀ دارویی مد نظر قرار گیرد.
روشها: 18 سر موش صحرایی نژاد ویستار با میانگین وزنی 20±200 گرم انتخاب شدند و چهارهفته تحت غذای پُرچرب قرار گرفتند. سپس تعداد 12 سر بهصورت تصادفی انتخاب و با تزریق محلولهای نیکوتینآمید ( mg/kg110) و استرپتوزوتوسین ( mg/kg50) دیابت نوع دو القاء شدند. موشهای دیابتی بهطور تصادفی در دو گروه تمرین و کنترل بیمار تقسیم شدند. یک گروه کنترل سالم نیز در نظر گرفته شد. نمونههای گروه تمرین بهمدت 8 هفته و هر هفته 5 جلسه با شدتی حدود 50 تا 70 درصد حداکثر سرعت تمرین استقامتی روی تردمیل انجام دادند. 48 ساعت پس از آخرین جلسۀ تمرین موشها قربانی و متغیرها اندازهگیری شدند. جهت تجزیهوتحلیل دادهها از آزمونهای آنوای یکطرفه و تعقیبی توکی در نرمافزار SPSS نسخۀ 29 صورت گرفت.
یافتهها: تمرین استقامتی منجر به کاهش معنیداری در سطوح قند خون ناشتا، هموگلوبین گلیکوزیله (HbA1c) و سطوح تریگلیسیرید خون شد (0001/0 P=). از طرفی بر سطوح HDL تأثیری را نشان نداد (087/0 P=). در مقابل منجر به افزایش میزان درونسلولی PGC-1α شد (0001/0 P=).
نتیجهگیری: نتایج نشان میدهد تمرین استقامتی با تنظیم عوامل مرتبط با سندرم متابولیک میتواند بهعنوان یک عامل کمککنندۀ دارویی مد نظر قرار گیرد.
واژههای کلیدی: تمرین استقامتی، سندرم متابولیک، دیابت نوع دو، هموگلوبین گلیکوزیله، گیرندۀ فعالشده تکثیر کنندۀ پراکسیزوم گاما کواکتیواتور 1-آلفا
ارسال پیام به نویسنده مسئول
| بازنشر اطلاعات | |
 |
این مقاله تحت شرایط Creative Commons Attribution-NonCommercial 4.0 International License قابل بازنشر است. |
